Utiereň 18.1.

Jerej: Sláva svjaťíj jedinosúščňij, i životvorjáščij, i nerazďilímij trójci, Otcú, i Sýnu, i svjatómu Dúchu], vsehdá nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Sláva vo výšnich Bóhu, i na zemlí mír v čelovícich blahovolénije. (3x)

Hóspodi, ustňí mojí otvérzeši i ustá mojá vozvisťát chvalú tvojú. (2x)

Psalóm 3.

Hóspodi, čtósja umnóžiša stužájuščiji mí? * mnózi vostájut na mjá. - Mnózi hlahóľut duší mojéj, * ňísť spasénija jemú v Bózi jehó. - Tý že, Hóspodi, zastúpnik mój jesí, * sláva mojá, i voznosjáj hlavú mojú. - Hlásom mojím ko Hóspodu vozzvách, * i uslýša mjá ot horý svjatýja svojejá. - Áz že usnúch i spách: * vostách, jáko Hóspoď zastúpit mjá. - Ne ubojúsja ot tém ľudéj, ókrest napádajuščich na mjá: * voskresní, Hóspodi, spasí mjá, Bóže mój. - Jáko tý porazíl jesí vsjá vraždújuščyja mí vsúje: * zúby hríšnikov sokrušíl jesí. - Hóspodne jésť spasénije, * i na ľúdech tvojích blahoslovénije tvojé.

Áz usnúch i spách, * vostách, jáko Hóspoď zastúpit mjá.

Psalóm 37.

Hóspodi, da ne járostiju tvojéju obličíši mené, * nižé hňívom tvojím nakážeši mené. - Jáko stríly tvojá unzóša vo mňí, * i utverdíl jesí na mňí rúku tvojú. - Ňísť iscilénija v plóti mojéj ot licá hňíva tvojehó, * ňísť míra v kostéch mojích, ot licá hrích mojích. - Jáko bezzakónija mojá prevzydóša hlavú mojú, * i jáko brémja ťážkoje oťahoťíša na mňí. - Vozsmerďíša i sohníša rány mojá, * ot licá bezúmija mojehó. - Postradách i sľakóchsja do koncá, * vés déň sítuja choždách. - Jáko ľádvija mojá napólnišasja poruhánij, * i ňísť iscilénija v plóti mojéj. - Ozlóblen bých, i smiríchsja do zilá, * rykách ot vozdychánija sérdca mojehó. - Hóspodi, préd tobóju vsé želánije mojé, * i vozdychánije mojé ot tebé ne utajísja. - Sérdce mojé smatésja, ostávi mjá síla mojá, * i svít óčiju mojéju, i tój ňísť so mnóju. - Drúzi mojí i ískrenniji mojí, * prjámo mňí priblížišasja i stáša. - I blížniji mojí ot daléče mené stáša, * i nuždáchusja íščuščiji duší mojejá. - I íščuščiji zlája mňí, hlahólachu sujetnaja, * i ľstívnym vés déň poučáchusja. - Áz že jáko hlúch ne slýšach: * i jáko ňím ne otverzájaj úst svojích. - I bých jáko čelovík ne slýšaj, * i ne imýj vo usťích svojích obličénija. - Jáko na ťá, Hóspodi, upovách, * tý uslýšiši, Hóspodi Bóže mój. - Jáko rích: da ne kohdá porádujutmisja vrazí mojí, * i vnehdá podvižátisja nohám mojím na mjá veleríčevaša. - Jáko áz na rány hotóv, * i boľízň mojá predomnóju jésť výnu. - Jáko bezzakónije mojé áz vozviščú, * i popekúsja o hrisí mojém. - Vrazí že mojí živút, i ukripíšasja páče mené, * i umnóžišasja nenavíďaščiji mja bez právdy. - Vozdajúščiji mí zlája vozblahája, obolháchu mjá, * zané hoňách blahostýňu. - Ne ostávi mené, Hóspodi Bóže mój, * ne otstupí ot mené. - Vonmí v pómošč mojú, * Hóspodi spasénija mojehó.

Ne ostávi mené, Hóspodi Bóže mój, * ne otstupí ot mené.

Vonmí v pómošč mojú, * Hóspodi spasénija mojehó.

Psalóm 62.

Bóže, Bóže mój, * k tebí útreňuju. - Vozžadá tebé dušá mojá, * kóľ mnóžiceju tebí plóť mojá. - V zemlí púsťi, i neprechódňi, i bezvódňi, * táko vo svjaťím javíchsja tebí, víďiti sílu tvojú i slávu tvojú. - Jáko lúčši mílosť tvojá páče živót, * ustňí mojí pochvalíťi ťa. - Táko blahoslovľú ťa v živoťí mojém, * o ímeni tvojém vozďižú rúci mojí. - Jáko ot túka i másti da ispólnitsja dušá mojá, * i ustnáma rádosti voschváľat ťa ustá mojá. - Ášče pominách ťa na postéli mojéj, na útrennich poučáchsja v ťa, * jáko býl jesí pomóščnik mój. - I v króvi krilú tvojéju vozrádujusja, prilpé dušá mojá po tebí, * mené že priját desníca tvojá. - Tíji že vsúje iskáša duší mojejá, vnídut v preispódňaja zemlí, * predaďátsja v rúki orúžija, části lísovom búdut. - Cár že vozveselítsja o Bózi: pochválitsja vsják klenýjsja ím, * jáko zahradíšasja ustá hlahóľuščich neprávednaja.

Na útrennich poučáchsja v ťa: * jáko býl jesí pomóščnik mój. - I v króvi krilú tvojéju vozrádujusja.

Priľpé dušá mojá po tebí, * mené že priját desníca tvojá.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:

Psalóm 87.

Hóspodi, Bóže spasénija mojehó, * vo dní vozzvách, i v noščí préd tobóju. - Da vnídet préd ťá molítva mojá: * prikloní úcho tvojé k moléniju mojemú. - Jáko ispólnisja zól dušá mojá, * i živót mój ádu priblížisja. - Privminén bých s nizchoďáščimi v róv, * bých jáko čelovík bez pómošči vo mértvych svobóď. - Jáko jázvenniji spjáščiji vo hróbi, íchže ne pomjanúl jesí ktomú, * i tíji ot rukí tvojejá otrinovéni býša. - Položíša mja v róvi preispódňim, * v témnych i síni smértňij. - Na mňí utverdísja járosť tvojá, * i vsjá vólni tvojá navél jesí na mjá. - Událil jesí znájemych mojích ot mené, * položíša mjá mérzosť sebí. - Predán bých i ne ischoždách, * óči mojí iznemohósťi ot niščetý. - Vozzvách k tebí, Hóspodi, vés déň, * vozďích k tebí rúci mojí. - Jedá mértvymi tvoríši čudesá? * ilí vráčeve voskresját i ispovíďatsja tebí? - Jedá povísť któ v hróbi mílosť tvojú, * i ístinu tvojú v pohíbeli? - Jedá poznána búdut vo tmí čudesá tvojá, * i právda tvojá v zemlí zabvénňij? - I áz k tebí, Hóspodi, vozzvách, * i útro molítva mojá predvarít ťa. - Vskúju Hóspodi otríješi dúšu mojú, * otvraščáješi licé tvojé ot mené? -Níšč jésm áz, i v truďích ot júnosti mojejá, * voznésžesja smiríchsja i iznemohóch. - Na mňí prejdóša hňívi tvojí, * ustrašénija tvojá vozmutíša mjá. - Obydóša mja jáko vodá vés déň: * oderžáša mja vkúpi. - Událil jesí ot mené drúha i ískrenňaho, * i znájemych mojích ot strastéj.

Hóspodi Bóže spasénija mojehó, * vo dní vozzvách, i v noščí préd tobóju.

Da vnídet préd ťá molítva mojá: * prikloní úcho tvojé k moléniju mojemú.

Psalóm 102.

Blahosloví dušé mojá Hóspoda, * i vsjá vnútrenňaja mojá ímja svjatóje jehó. -Blahosloví dušé mojá Hóspoda, * i ne zabyváj vsích vozdajánij jehó. - Očiščájuščaho vsjá bezzakónija tvojá, * isciľájuščaho vsjá nedúhi tvojá. - Izbavľájuščaho ot istľínija živót tvój, * vinčájuščaho ťa mílostiju i ščedrótami. - Ispolňájuščaho vo blahích želánije tvojé, * obnovítsja jáko órľa júnosť tvojá. - Tvorjáj mílostyni Hospóď, * i sudbú vsím obídimym. - Skazá putí svojá Mojséovi, * synovóm Ízrailevym choťínija svojá. - Ščédr i mílostiv Hospóď, * dolhoterpilív i mnohomílostiv. - Ne do koncá prohňívajetsja, * nižé vo vík vraždújet. - Ne po bezzakónijem nášym sotvoríl jésť nám, * nižé po hrichóm nášym vozdál jésť nám. - Jáko po vysoťí nebésňij ot zemlí, * utverdíl jésť Hospóď mílosť svojú na bojáščichsja jehó. - Jelíko otstoját vostócy ot západ, * událil jésť ot nás bezzakónija náša. - Jákože ščédrit otéc sýny, uščédri Hóspoď bojáščichsja jehó: * jáko tój pozná sozdánije náše. - Pomjanú jáko pérsť jesmý:* čelovík jáko travá, dníje jehó jáko cvít sélnyj táko ocvitét. - Jáko dúch prójde v ném, i ne búdet, * i ne poznájet ktomú místa svojehó. - Mílosť že Hospódňa ot víka, * i do víka na bojáščichsja jehó. - I právda jehó na syňích synóv, * chraňáščich zavít jehó. - I pómňaščich zápovidi jehó, * tvoríti já. - Hóspoď na nebesí uhotóva prestól svój, * i cárstvo jehó vsími obladájet. - Blahoslovíte Hóspoda vsí Ánheli jehó, * sílniji krípostiju, tvorjáščiji slóvo jehó, uslýšati hlás slovés jehó. - Blahoslovíte Hóspoda vsjá síli jehó, * sluhí jehó tvorjáščiji vóľu jehó. -Blahoslovíte Hóspoda vsjá ďilá jehó, * na vsjácim mísťi vladýčestvija jehó, blahosloví dušé mojá Hóspoda.

Na vsjákom mísťi vladýčestvija jehó, * blahosloví dušé mojá Hóspoda.

Psalóm 142.

Hóspodi uslýši molítvu mojú, vnuší molénije mojé vo ístiňi tvojéj, * uslýši mjá v právďi tvojéj. - I ne vnídi v súd s rabóm tvojím, * jáko ne opravdítsja préd tobóju vsják živýj. - Jáko pohná vráh dúšu mojú, * smiríl jésť v zémľu živót mój. - Posadíl mjá jésť v témnych, jáko mértvyja víka, * i uný vo mňí dúch mój: vo mňí smjatésja sérdce mojé. - Pomjanúch dní drévnija: poučíchsja vo vsích ďíľich tvojích, * v tvorénijich rukú tvojéju poučáchsja. - Vozďích k tebí rúci mojí, * dušá mojá jáko zémľa bezvódnaja tebí. - Skóro uslýši mjá, Hóspodi, * isčezé dúch mój. - Ne otvratí licá tvojehó ot mené, * i upodóbľusja nizchoďáščym v róv. - Slýšanu sotvorí mňí zaútra mílosť tvojú, * jáko na ťá upovách. - Skaží mňí, Hóspodi, púť, v óň že pojdú, * jáko k tebí vzjách dúšu mojú. - Izmí mjá ot vráh mojích, Hóspodi, k tebí pribihóch,* naučí mjá tvoríti vóľu tvojú, jáko tý jesí Bóh mój. - Dúch tvój blahíj nastávit mjá na zémľu právu, * ímene tvojehó rádi, Hóspodi, živíši mjá právdoju tvojéju. - Izvedéši ot pečáli dúšu mojú, * i mílostiju tvojéju potrebíši vrahí mojá. - I pohubíši vsjá stužájuščyja duší mojéj, * jáko áz ráb tvój jésm.

Uslýši mjá, Hóspodi, v právďi tvojéj, * i ne vnídi v súd s rabóm tvojím.

Uslýši mjá, Hóspodi, v právďi tvojéj, * i ne vnídi v súd s rabóm tvojím.

Dúch tvój blahíj, * nastávit mjá na zémľu právu.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (12x) Sláva, i nýňi: )

Mírom Hóspodu pomólimsja.

Lík: Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

O svýšňim míri, i spaséniji dúš nášich, Hóspodu pomólimsja.

O míri vsehó míra, blahostojániji svjatých Bóžijich cerkvéj, i sojedinéniji vsích, Hóspodu pomólimsja.

O svjaťím chrámi sém, i s víroju, blahohovínijem, i stráchom bóžijim vchoďáščich v óň, Hóspodu pomólimsja.

O svjaťíjšem vselénsťim Archijeréji nášem (ímja rek), Pápi Rímsťim, Hóspodu pomólimsja.

O preosvjaščénňijšem Archijepískopi i Mitropolíťi nášem Kýr (ímja rék), i o bohoľubívim Jepískopi nášem Kýr (ímja rék), čéstňim presvýterstvi, vo Chrisťí dijákonstvi, o vsém príčťi i ľúdech, Hóspodu pomólimsja.

O bohochranímim naróďi nášem, o prederžáščich vlastéch nášich, i o vsém vójinstvi, Hóspodu pomólimsja.

O hráďi sém (ilí O vési séj, ilí O svjaťíj obíteli séj ), vsjákom hráďi, straňí, i víroju živúščich v ních, Hóspodu pomólimsja.

O blahorastvoréniji vozdúchov, o izobíliji plodóv zemných, i vrémeňich mírnych, Hóspodu pomólimsja.

O plávajuščich, putešéstvujuščich, nedúhujuščich, strážduščich, pľinénnych, i o spaséniji ích, Hóspodu pomólimsja.

O izbávitisja nám ot vsjákija skórbi, hňíva i núždy, Hóspodu pomólimsja.

Zastupí, spasí, pomíluj, i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jeréj: Jáko podobájet Tebí vsjákaja sláva, čésť i poklonénije, Otcú, i Sýnu, i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Bóh Hóspoď i javísja nám, blahoslovén hrjadýj vo ímja Hóspodne. (7. hlas)

Stích: Ispovídajtesja Hóspodevi, jáko bláh, jáko vo víki mílosť jehó.

Stích: Obyšédše obydóša mjá i ímenem Hóspodnim protivľáchsja ím.

Stích: Ne umrú, no žív búdu i povím ďilá Hóspodňa.

Stích: Kámeň, jehóže nebrehóša ziždúščiji, séj býsť vo hlavú úhla: ot Hóspoda býsť séj i jésť díven v očesích nášich.

Tropár voskrésen, hlás 7: Razrušíl jesí krestóm tvojím smérť, otvérzl jesí razbójniku ráj: mironósicam pláč preložíl jesí, i apóstolom propovídati poveľíl jesí: jáko voskrésl jesí Christé Bóže, dárujaj mírovi véliju mílosť. Dvaždy

Sláva, tropár, hlás 3: Ďíly vozsijávše pravoslávija, vsé pohasívše zloslávije, pobidítelije pobidonóscy býste, blahočéstijem vsjá obohatívše, cérkov veľmí ukrasívše, dostójno obritóste Christá Bóha, dárujuščaho nám véliju mílosť.

I nýňi, Bohoródičen: Ťá chodátajstvovavšuju spasénije róda nášeho, vospivájem Bohoródice Ďívo: plótiju bo ot tebé vosprijátoju Sýn tvój, i Bóh náš, krestóm vospriím strásť, izbávi nás ot tlí jáko čelovikoľúbec.

Psalóm 9

Ispovímsja Tebí, Hóspodi, vsím sérdcem mojím, * povím vsjá čudesá Tvojá.

Vozveseľúsja i vozrádujusja o Tebí, * pojú ímeni Tvojemú, Výšnij.

Vnehdá vozvratítisja vrahú mojemú vspjáť, * iznemóhut i pohíbnut ot licá Tvojehó.

Jáko sotvoríl jesí súd mój i prjú mojú, * síl jesí na Prestóľi, suďáj právdu.

Zapretíl jesí jazýkom, i pohíbe nečestívyj, * ímja jehó potrebíl jesí vo vík i vo vík víka.

Vrahú oskuďíša orúžija v konéc, i hrády razrušíl jesí, * pohíbe pámjať jehó s šúmom.

I Hospóď vo vík prebyvájet, uhotóva na súd Prestól Svój, * i Tój sudíti ímať vselénňij v právdu, sudíti ímať ľúdem v pravoťí.

I býsť Hospóď pribížišče ubóhomu, * pomóščnik vo blahovrémenijich, v skórbech.

I da upovájut na Ťá znájuščiji ímja Tvojé, * jáko ne ostávil jesí vzyskájuščich Ťá, Hóspodi.

Pójte Hóspodevi, živúščemu v Sijóňi, * vozvistíte vo jazýcich načinánija Jehó.

Jáko vzyskájaj króvi ích pomjanú, * ne zabý zvánija ubóhich.

Pomíluj mjá, Hóspodi, vížď smirénije mojé ot vráh mojích, * voznosjáj mjá ot vrát smértnych.

Jáko da vozviščú vsjá chvály Tvojá vo vraťích dščére Sijóňi, * vozrádujemsja o spaséniji Tvojém.

Uhľibóša jazýcy v páhubi, júže sotvoríša, * v síti séj, júže skrýša, uvjazé nohá ích.

Znájem jésť Hospóď suďbý tvorjáj, * v ďíľich rukú svojéju uvjazé hríšnik.

Da vozvraťátsja hríšnicy vo ád, * vsí jazýcy zabyvájuščiji Bóha.

Jáko ne do koncá zabvén búdet níščij, * terpínije ubóhich ne pohíbnet do koncá.

Voskresní, Hóspodi, da ne kripítsja čelovík, * da súďatsja jazýcy préd Tobóju.

Postávi, Hóspodi, zakonopoložíteľa nád ními, * da razumíjut jazýcy, jáko čelovícy súť.

Vskúju, Hóspodi, otstojá daléče, * preziráeši vo blahovrémenjiich, v skórbech?

Vnehdá hordítisja nečestívomu, * vozharájetsja níščij, uvjazájut v sovíťich, jáže pomyšľájut.

Jáko chválim jésť hríšnyj v póchotech duší svojejá, * i obíďaj blahoslovím jesť.

Razdraží Hóspoda hríšnyj, po mnóžestvu hňíva svojehó ne vzýščet, * ňísť Bóha préd ním.

Oskverňájutsja putijé jehó na vsjákoje vrémja, * otjémľutsja suďbý Tvojá ot licá jehó, vsími vráhi svojími obladájet.

Rečé bo v sérdci svojém, * ne podvížusja ot róda v ród bez zlá,

jehóže kľátvy ustá jehó polná súť, i hóresti i ľstí, * pod jazýkom jehó trúd i boľízň.

Prisidít v lovíteľstvi s bohátymi v tájnych, * jéže ubíti nepovínnaho, óči jehó na níščaho prizirájeťi.

Lovít v tájňi jáko lév vo ohráďi svojéj, * lovít éže voschítiti níščaho,

voschítiti níščaho, * vnehdá privleščí í v síti svojéj.

Smirít jehó, preklonítsja i padét, * vnehdá jemú obladáti ubóhimi.

Rečé bo v sérdci svojém: zabý Bóh, otvratí licé Svojé, * da ne vídit do koncá.

Voskresní, Hóspodi Bóže mój, * da voznesétsja ruká Tvojá, ne zabúdi ubóhich Tvojích do koncá.

Česó rádi prohňíva nečestívyj Bóha? * Rečé bo v sérdci svojém: ne vzýščet.

Vídiši, jáko Tý boľízň i járosť smotrjáješi, * da prédan búdet v rúci Tvojí,

Tebí ostávlen jésť níščij, * síru Tý búdi pomóščnik.

Sokruší mýšcu hríšnomu i lukávomu, * vzýščetsja hrích jehó i ne obrjáščetsja.

Hospóď Cár vo vík i v vík víka, * pohíbnete, jazýcy, ot zemlí Jehó.

Želánije ubóhich uslýšal jesí, Hóspodi, * uhotóvaniju sérdca ích vňát úcho Tvojé.

Sudí síru i smirénu, * da ne priložít ktomú veličátisja čelovík na zemlí.

Psalóm Davídu, 10

Na Hóspoda upovách, káko rečéte duší mojéj: * previtáj po horám, jáko ptíca.

Jáko sé, hríšnicy naľakóša lúk, * uhotóvaša stríly v túľi, sostriľáti vo mráci právyja sérdcem.

Zané jáže Tý soveršíl jesí, oní razrušíša, * právednik že čtó sotvorí Hospóď vo chrámi svjáťim Svojém.

Hóspoď, na nebesí Prestól Jehó, * óči Jehó na níščaho prizirájeťi, víždi Jehó ispytájeťi sýny čelovíčeskija.

Ispytájet právednaho i nečestívaho, * ľúbjaj že neprávdu nenavídit svojú dúšu.

Odoždít na hríšniki síti, óhň i žúpel, * i dúch búren čásť čáši ích.

Jáko práveden Hospóď, i právdy vozľubí, * pravotý víďi licé Jehó.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:

Psalóm Davídu, 11

Spasí mjá, Hóspodi, jáko oskuďí prepodóbnyj, * jáko umálišasja ístiny ot synóv čelovíčeskich.

Sújetnaja hlahóla kíjždo ko ískrennemu svojemú, * ustňí ľstívyja v sérdci, i v sérdci hlahólaša zlája.

Potrebít Hospóď vsjá ustný ľstívyja, * jazýk veleríčivyj,

Rékšyja: jazýk náš vozvelíčim, * ustný náša pri nás súť, któ nám Hospóď jésť?

Strásti rádi níščich i vozdychánija ubóhich nýňi voskresnú, * hlahólet Hospóď, položúsja vo spasénije, ne obiňúsja o ném.

Slovesá Hospódňa slovesá čísta, * srebró razžžéno, iskušéno zemlí, očiščéno sedmeríceju.

Tý, Hóspodi, sochraníši ný * i sobľudéši ný ot róda sehó i vo vík.

Ókrest nečestíviji chóďat; * po vysoťí Tvojéj umnóžil jesí sýny čelovíčeskija.

Psalóm Davídu, 12

Dokóľi, Hóspodi, zabúdeši mjá do koncá? * Dokóľi otvraščáješi licé Tvojé ot mené?

Dokóľi položú sovíty v dúši mojéj, boľízni v sérdci mojém déň i nóšč? * Dokóľi voznesétsja vráh mój na mjá?

Prízri, uslýši mjá, Hóspodi Bóže mój, * prosvití óči mojí, da ne kohdá usnú v smérť,

da ne kohdá rečét vráh mój: * ukripíchsja na nehó.

Stužájuščiji mí vozrádujutsja, * ášče podvížusja.

Áz že na mílosť Tvojú upovách, * vozrádujetsja sérdce mojé o spaséniji Tvojém,

vospojú Hóspodevi blahoďijavšemu mňí * i pojú ímeni Hóspoda Výšňaho.

Psalóm Davídu, 13

Rečé bezúmen v sérdce svojém: ňísť Bóh. * Rastľíša i omerzíšasja v načinánijich, ňísť tvorjáj blahostýňu.

Hospóď s Nebesé priníče na sýny čelovíčeskija, * víďiti, ášče jésť razumivájaj ilí vzyskájaj Bóha.

Vsí ukloníšasja, vkúpi nekľučími býša: * ňísť tvorjaj blahostýňu, ňísť do jedínaho.

Ni lí urazumíjut vsí ďílajuščiji bezzakónije, sňidájuščiji ľúdi mojá v sňíď chľíbá? * Hóspoda ne prizváša.

Támo ubojášasja strácha, iďíže ne bí strách, * jáko Hospóď v róďi právednych.

Sovít níščaho posramíste, * Hospóď že upovánije jehó jésť.

Któ dást ot Sijóna * spasénije Izráilevo?

Vnehdá vozvratít Hospóď pľinénije ľudéj Svojích, * vozrádujetsja Jákov, i vozveselítsja Izráiľ.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:

Psalóm Davídu, 14

Hóspodi, któ obitájet v žilíšči Tvojém, * ilí któ vselítsja vo svjátuju hóru Tvojú?

Choďáj neporóčen i ďílajaj právdu, * hlahóľaj ístinu v sérdci svojém.

Íže ne uľstí jazýkom svojím i ne sotvorí ískrennemu svojemú zlá, * i ponošénija ne priját na blížnija svojá.

Uničižén jésť préd ním lukávnujaj, bojáščyja že sjá Hóspoda slávit, * klenýjsja ískrennemu svojemú i ne otmetájasja.

Srebrá svojehó ne dadé v lichvú i mzdý na nepovínnych ne priját. * Tvorjáj sijá ne podvížitsja vo vík.

Psalóm Davidu, 15

Sochraní mjá, Hóspodi, * jáko na Ťá upovách.

Rích Hóspodevi: Hospóď mój jesí Tý, * jáko blahích mojích ne trébuješi.

Svjátym, íže súť na zemlí Jehó, * udiví Hospóď vsjá choťínija Svojá v ních.

Umnóžišasja némošči ích, po sích uskoríša: ne soberú sobóry ích ot krovéj, * ni pomjanú že imén ích ustnáma mojíma.

Hospóď čásť dostojánija mojehó i čáši mojejá, * Tý jesí ustrojájaj dostojánije mojé mňí.

Úžja napadóša mí v deržávnych mojích, * íbo dostojánije mojé deržávno jésť mňí.

Blahoslovľú Hóspoda, vrazumívšaho mjá, * ješčé že i do nóšči nakazáša mjá utróby mója.

Predzrích Hóspoda prédo mnóju výnu, * jáko odesnúju mené jésť, da ne podvížusja.

Sehó rádi vozveselísja sérdce mojé, i vozrádovasja jazýk mój, * ješčé že i plóť mojá vselítsja na upovániji.

Jáko ne ostáviši dúšu mojú vo áďi, * nižé dási prepodóbnomu Tvojemú víďiti istľínija.

Skazál mí jesí putí životá, ispólniši mjá vesélija s licém Tvoím, * krasotá v desníci Tvojéj v konéc.

Psalóm 16

Uslýši, Hóspodi, právdu mojú, vonmí moléniju mojemú, * vnuší molítvu mojú ne vo ustnách ľstívych.

Ot licá Tvojehó suďbá mojá izýdet, * óči mojí da vídita pravotý.

Iskusíl jesí sérdce mojé, positíl jesí nóščiju, * iskusíl mjá jesí, i ne obrítesja vo mňí neprávda.

Jáko da ne vozhlahóľut ustá mojá ďíl čelovíčeskich, * za slovesá ustén Tvojích áz sochraních putí žéstoki.

Soverší stópy mojá vo stezjách Tvojích, * da ne podvížutsja stópy mojá.

Áz vozzvách, jáko uslýšal mjá jesí, Bóže, * priklóni úcho Tvojé mňí i uslýši hlahóly mojá.

Udiví mílosti Tvojá, spasájaj upovájuščyja na Ťá * ot protívjaščichsja desníci Tvojéj.

Sochraní mjá, Hóspodi, jáko zínicu óka, * v króvi krilú Tvojéju pokrýješi mjá ot licá nečestívych, ostrástšich mjá:

vrazí mojí dúšu mojú oderžáša, túk svój zatvoríša; * ustá ích hlahólaša hordýňu.

Izhoňáščiji mjá nýňi obydóša mjá, * óči svojí vozložíša ukloníti na zémľu.

Objáša mjá jáko lév hotóv na lóv * i jáko skímen obitájaj v tájnych.

Voskresní, Hóspodi, predvarí já i zapní ím, * izbávi dúšu mojú ot nečestívaho,

orúžije Tvojé * ot vráh rukí Tvojéja.

Hóspodi, ot málych ot zémli, razďilí já v živoťí ích, * i sokrovénnych Tvójich ispólnisja črévo ích,

nasýtišasja synóv, * i ostáviša ostánki mladéncem svojím.

Áz že právdoju javľúsja licú Tvojemú, * nasýščusja, vnehdá javíti mí sjá slávi Tvojéj.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:)

Páki i páki, mírom Hóspodu pomólimsja.

Lík: Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Zastupí, spasí, pomíluj, i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jeréj: Jáko Tvojá deržáva, i Tvojé jésť cárstvo i síla, i sláva Otcá i Sýna i svjatáho Dúcha, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Po 1-m stichoslóviji sidálny voskrésny,

hlás 7: Žízň vo hróbi vozležáše, i pečáť na kámeni nadležáše, jáko carjá spjášča vójini strežáchu Christá: i ánheli slávľachu jáko Bóha bezsmértna, žený že vzyváchu: voskrése Hospóď, podajá mírovi véliju mílosť.

Stích: Voskresní Hóspodi Bóže mój, da voznesétsja ruká tvojá, ne zabúdi ubóhich Tvojích do koncá.

Tridnévnym pohrebénijem tvojím pľinívyj smérť, i istľívša čelovíka živonósnym vostánijem tvojím voskresívyj Christé Bóže, jáko čelovikoľúbec, sláva tebí.

Sláva, i nýňi, Bohoródičen: Raspénšahosja nás rádi, i voskrésšaho Christá Bóha nášeho, i nizložívšaho smérti deržávu, neprestánno molí Bohoródice Ďívo: da spasét dúšy náša.

Psalóm 17

Vozľubľú Ťá, Hóspodi, * kríposte mojá.

Hospóď utverždénije mojé, i pribížišče mojé, i Izbáviteľ Mój, * Bóh mój, Pomóščnik mój, i upováju na Nehó,

Zaščítitel mój, * i róh spasénija mojehó, i Zastúpnik mój.

Chvaľá prizovú Hóspoda * i ot vráh mojích spasúsja.

Oderžáša mjá boľízni smértnyja, i potócy bezzakónija smjatóša mjá, * boľízni ádovy obydóša mjá, predvaríša mjá síti smértnyja.

I vnehdá skorbíti mí, * prizvách Hóspoda, i k Bóhu mojemú vozzvách,

uslýša ot chráma svjatáho Svojehó hlás mój, * i vópľ mój préd Ním vnídet vo úši Jehó.

I podvížesja, i trépetna býsť zemľá, * i osnovánija hór smjatóšasja i podvihóšasja, jáko prohňívasja na ňá Bóh.

Vzýde dým hňívom Jehó, i óhň ot licá Jehó vosplámenitsja, * úhlije vozhorísja ot Nehó.

I prikloní nebesá, i sníde, * i mrák pod noháma Jehó.

I vzýde na Cheruvímy, * i leťí, leťí na krilú vítreňu.

I položí tmú zakróv Svój, ókrest Jehó selénije Jehó, * temná vodá vo óblacich vozdúšnych.

Ot oblistánija préd Ním óblacy proidóša, * hrád i úhlije óhnennoje.

I vozhremí s nebesé Hospóď * i Výšnij dadé hlás Svój.

Nizposlá stríly i razhná já, * i mólniji umnóži, i smjaté já.

I javíšasja istóčnicy vodníji, i otkrýšasja osnovánija vselénnyja, * ot zapreščénija Tvojehó, Hóspodi, ot dochnovénija dúcha hňíva Tvojehó.

Nizposlá s vysotý, i priját mjá, * vospriját mjá ot vód mnóhich.

Izbávit mjá ot vrahóv mojích síľnych i ot nenavíďaščich mjá, * jáko utverdíšasja páče mené.

Predvaríša mjá v déň ozloblénija mojehó, * i býsť Hospóď utverždénije móje.

I izvedé mjá na širotú, * izbávit mjá, jáko voschoťí mjá.

I vozdást mí Hospóď po právďi mojéj * i po čistoťí rukú mojéju vozdást mí.

Jáko sochraních putí Hospódni * i ne nečéstvovach ot Bóha mojehó.

Jáko vsjá suďbý Jehó prédo mnóju * i opravdánija Jehó ne otstupíša ot mené.

I búdu neporóčen s Ním, * i sochraňúsja ot bezzakónija mojehó.

I vozdást mí Hospóď po právďi mojéj * i po čistoťí rukú mojéju préd očíma Jehó.

S prepodóbnym prepodóben búdeši, * i s múžem nepovínnym nepovínen búdeši, i so izbránnym izbrán búdeši, i so stroptívym razvratíšisja.

Jáko Tý ľúdi smirénnyja spaséši * i óči hórdych smiríši.

Jáko Tý prosvitíši svitíľnik mój, Hóspodi, Bóže mój, * prosvitíši tmú mojú.

Jáko Tobóju izbávľusja ot iskušénija * i Bóhom mojím prejdú sťínu.

Bóh mój, neporóčen púť Jehó, slovesá Hospódňa razžžéna, * Zaščítiteľ jésť vsích upovájuščich na Nehó.

Jáko któ Bóh, rázvi Hóspodá, Ilí kto Bóh, rázvi Bóha nášehó? * Bóh prepojasújaj mjá síloju, i položí neporóčen púť mój.

Soveršájaj nózi mojí, jáko jeléni, * i na vysókich postavľájaj mjá.

Naučájaj rúci mojí na bráň, * i položíl jesí lúk míďan mýšca mojá.

I dál mi jesí zaščiščénije spásenija, * i desníca Tvojá vospriját mjá,

i nakazánije Tvojé isprávit mjá v konéc, * i nakazánije Tvojé tó mjá naučít.

Uširíl jesí stopý mojá pódo mnóju, * i ne iznemohósťi plesňí mojí.

Poženú vrahí mojá, i postíhnu já, * i ne vozvraščúsja, dóndeže skončájutsja.

Oskorbľú ích, i ne vozmóhut státi, * padút pod noháma mojíma.

I prepojásal mjá jesí síloju na bráň, * spjál jesí vsjá vostajúščyja na mjá pod mjá.

I vrahóv mojích dál mí jesí chrebét, * i nenavíďaščyja mjá potrebíl jesí.

Vozzváša, i ne bí spasájaj: * ko Hóspodu, i ne uslýša ích.

I istňú já jáko prách préd licém vítra, * jáko brénije putéj pohláždu já.

Izbáviši mjá ot prerikánija ľudéj, * postáviši mjá vo hlavú jazýkov.

Ľúdije, íchže ne víďich, rabótaša mí. * V slúch úcha poslúšaša mjá.

Sýnove čuždíji solháša mí. * Sýnove čuždíji obetšáša i ochromóša ot stéz svojích.

Žív Hospóď, i blahoslovén Bóh, * i da voznesétsja Bóh spasénija mojehó.

Bóh dajáj otmščénije mňí * i pokorívyj ľúdi pod mjá.

Izbáviteľ mój ot vráh mojích hňivlívych, * ot vostajúščich na mjá vozneséši mjá, ot múža neprávedna izbáviši mjá.

Sého rádi ispovímsja Tebí vo jazýcich, Hóspodi, * i ímeni Tvojemú pojú:

veličájaj spasénija caréva, * i tvórjaj mílosť christú svojemú Davídu, i símeni jehó do víka.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:

Psalóm 18

Nebesá povídajut slávu Bóžiju, * tvorénije že rukú Jehó vozviščájet tvérď.

Déň dní otryhájet hlahól, * i nóšč nóšči vozviščájet rázum.

Ne súť ríči, nižé slovésa, * íchže ne slýšatsja hlási ích.

Vo vsjú zémľu izýde viščánije ích * i v koncý vsélennyja hlahóly ích.

V sólnce položí selénije svojé, i tój, jáko ženích ischoďáj ot čertóha Svojehó, * vozrádujetsja, jáko ispolín teščí púť.

Ot krája nebesé ischód Jehó, i srítenije Jehó do krája nebesé, * i ňísť íže ukrýjetsja teplotý Jehó.

Zakón Hospódeň neporóčen, obraščájaj dúšy, * sviďíteľstvo Hospódne vírno, umudrjájuščeje mladéncy.

Opravdánija Hospódňa práva, veseľáščaja sérdce, * zápoviď Hospódňa svitlá, prosviščájuščaja óči.

Strách Hospódeň číst, prebyvájaj vo vík víka: * suďbý Hospódni ístinny, opravdány vkúpi,

voždeľínny páče zláta i kámene čéstna mnóha, * i sláždša páče méda i sóta.

Íbo ráb Tvój chranít já, vnehdá sochraníti já, * vozdajánije mnóho.

Hrichopadénija któ razumíjet? * ot tájnych mojích očísti mjá, i ot čuždích poščadí rabá Tvojehó,

ášče ne obladájut mnóju, tohdá neporóčen búdu * i očíščusja ot hrichá velíka.

I búdut vo blahovolénije slovesá úst mojích, i poučénije sérdca mojehó préd Tobóju výnu, * Hóspodi, Pomóščniče mój i Izbáviteľu mój.

Psalóm 19

Uslýšit ťá Hospóď v déň pečáli, * zaščítit ťá ímja Bóha Jákovľa.

Póslet tí pómošč ot Svjatáho * i ot Sijóna zastúpit ťá.

Pomjanét vsjáku žértvu tvojú, * i vsesožžénije tvojé túčno búdi.

Dást tí Hospóď po sérdcu tvojemú * i vés sovít tvój ispólnit.

Vozrádujemsja o spaséniji tvojém * i vo ímja Hóspoda Bóha nášeho vozvelíčimsja.

Ispólnit Hospóď vsjá prošénija tvojá. * Nýňi poznách, jáko spasé Hospóď christá Svojehó,

uslýšit jehó s nebesé svjatáho Svojehó, * v sílach spasénije desnícy Jehó.

Síji na kolesnícach, i síi na kóňich, * mý že vo ímja Hóspoda Bóha nášeho prizovém.

Tíji spjáti býša i padóša, * mý že vostáchom i isprávichomsja.

Hóspodi, spasí carjá i uslýši ný, * vóňže ášče déň prizovém Ťá.

Psalóm 20

Hóspodi, síloju Tvojéju vozveselítsja cár * i o spaséniji Tvojém vozrádujetsja ziló.

Želánije sérdca jehó dál jesí jemú, * i choťínija ustnú jehó ňísi lišíl jehó.

Jáko predvaríl jesí jehó blahoslovénijem blahostýnnym, * položíl jesí na hlaví jehó vinéc ot kámene čéstna.

Životá prosíl jésť u Tebé, * i dál jesí jemú dolhotú dníj vo vík víka.

Vélija sláva jehó spasénijem Tvojím, * slávu i veleľípije vozložíši na nehó.

Jáko dási jemú blahoslovénije vo vík víka, * vozveselíši jehó rádostiju s licém Tvoím.

Jáko cár upovájet na Hóspoda, * i mílostiju Výšňaho ne podvížitsja.

Da obrjáščetsja ruká Tvojá vsím vrahóm Tvojím, * desníca Tvojá da obrjáščet vsjá nenavíďaščyja Tebé.

Jáko položíši ích jáko péšč óhnennuju vo vrémja licá Tvojehó, * Hospóď hňívom Svojím smjatét já, i sňísť ích óhň.

Plód ích ot zemlí pohubíši, * i símja ích ot synóv čelovíčeskich.

Jáko ukloníša na Ťá zlája, * pomýsliša sovíty, íchže ne vozmóhut sostáviti.

Jáko položíši já chrebét, * vo izbýtcich Tvojích uhotóviši licé ích.

Voznesísja, Hóspodi, síloju Tvojéju, * vospojém i pojém síly Tvojá.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:

Psalóm 21

Bóže, Bóže mój, vonmí mí, * vskúju ostávil mjá jesí?

Daléče ot spasénija mojehó * slovesá hrichopadénij mojích.

Bóže mój, vozzovú vo dní, i ne uslýšiši, * i v noščí, i ne v bezúmije mňí.

Tý že vo svjaťím živéši, * chvaló Izráileva.

Na Ťá upováša otcý náši, * upováša i izbávil jesí já.

K Tebí vozzváša, i spasóšasja, * na Ťá upováša, i ne postyďíšasja.

Áz že jésm čérv, a ne čelovík, * ponošénije čelovíkov i uničižénije ľudéj.

Vsí víďaščiji mjá poruháša mí sjá, * hlahólaša ustnámi, pokiváša hlavóju:

upová na Hóspoda, da izbávit jehó, * da spasét jehó, jáko chóščet jehó.

Jáko Tý jesí istórhij mjá iz čréva, * upovánije mojé ot soscú mátere mojejá.

K Tebí privéržen jésm ot ložésn, * ot čréva mátere mojejá Bóh mój jesí Tý.

Da ne otstupíši ot mené, jáko skórb blíz, * jáko ňísť pomohájaj mí.

Obydóša mjá teľcý mnózi, * juncý túčniji oderžáša mjá.

Otverzóša na mjá ustá svojá, * jáko lév voschiščájaj i rykájaj.

Jáko vodá izlijáchsja, i razsýpašasja vsjá kósti mojá, * býsť sérdce mojé jáko vósk, tájaj posreďí čréva mojehó.

Ízsše jáko skudéľ kríposť mojá, i jazýk mój priľpé hortáni mojemú, i v pérsť smérti svél mjá jesí.

Jáko obydóša mjá psí mnózi, sónm lukávych oderžáša mjá, * iskopáša rúci mojí i nózi mojí.

Isčetóša vsjá kósti mojá, * tíji že smotríša i prezríša mjá.

Razďilíša rízy mojá sebí, * i o odéždi mojéj metáša žrébij.

Tý že, Hóspodi, ne udalí pómošč Tvojú ot mené, * na zastuplénije mojé vonmí.

Izbávi ot orúžija dúšu mojú, * i iz rukí pésiji jedinoródnuju mojú.

Spasí mjá ot úst ľvóvych * i ot róh jedinoróž smirénije mojé.

Povím ímja Tvojé brátiji mojéj, * posreďí cérkve vospojú Ťá.

Bojáščijisja Hóspoda, voschvalíte Jehó, vsé símja Iákovle, proslávite Jehó, * da uboítsja že ot Nehó vsé símja Izráilevo.

Jáko ne uničiží, nižé nehodová molítvy níščaho, * nižé otvratí licé Svojé ot mené, i jehdá vozzvách k Nemú, uslýša mjá.

Ot Tebé pochvalá mojá, v cérkvi velícij ispovímsja Tebí, * molítvy mojá vozdám préd bojáščimisja Jehó.

Jaďát ubóziji i nasýťatsja, i voschváľat Hóspoda vzyskájuščiji Jehó, * živá búdut serdcá ích v vík víka.

Pomjanútsja i obraťátsja ko Hospódu vsí koncý zemlí, * i poklóňatsja préd Ním vsjá otéčestvija jazýk.

Jáko Hospódne jésť cárstvije, * i Tój obladájet jazýki.

Jadóša i pokloníšasja vsí túčniji zemlí, * préd Ním pripadút vsí nizchoďáščiji v zémľu, i dušá mojá Tomú živét.

I símja mojé porabótajet Jemú, * vozvistít Hóspodevi ród hrjadúščij.

I vozvisťát právdu Jehó ľúdem róždšymsja, * jáže sotvorí Hospóď.

Psalóm 22

Hospóď pasét mjá * i ničtóže má lišít.

Na mísťi zláčňi, támo vselí mjá, * na voďí pokójňi vospitá mjá.

Dúšu mojú obratí, nastávi mjá na stezí právdy, * ímene rádi Svojehó.

Ášče bo i pojdú posreďí síni smértnyja, * ne ubojúsja zlá,

jáko Tý so mnóju jesí: * žézl Tvój i pálica Tvojá, tá mjá uťíšista.

Uhotóval jesí prédo mnóju trapézu soprotív stužájuščym mňí, * umástil jesí jeléjom hlavú mojú, i čáša Tvojá upojavájušči mjá, jáko deržávna.

I mílosť Tvojá poženét mjá vsjá dní životá mojehó; * i jéže vselíti mí sjá v dóm Hospódeň v dolhotú dníj.

Psalóm 23

Hospódňa zemľá, i ispolnénije jejá, vsélennaja * i vsí živúščiji na néj.

Tój na morjách osnovál jú jésť, * i na rikách uhotóval jú jésť.

Któ vzýdet na hóru Hospódňú? * Ilí któ stánet na mísťi svjaťím Jehó?

Nepovínen rukáma i číst sérdcem, íže ne priját vsúje dúšu svojú, * i ne kľátsja léstiju ískrennemu svojemú.

Séj priímet blahoslovénije ot Hóspoda, * i mílostyňu ot Bóha, Spása svojehó.

Séj ród íščuščich Hóspoda, * íščuščich licé Bóha Jákovľa.

Vozmíte vratá kňázi váša, * i vozmítesja vratá víčnaja, i vnídet Cár slávy.

Któ jésť séj Cár slávy? * Hospóď krípok i sílen, Hospóď sílen v bráni.

Vozmíte vráta kňázi váša, i vozmítesja vratá víčnaja, * i vnídet Cár slávy.

Któ jésť séj Cár slávy? * Hospóď síl, Tój jésť Cár slávy.

Sláva, i nýňi:

Allilúia, allilúia, allilúia. Sláva tebí, Bóže. (3x)

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:)

Diákon: Páki i páki, mírom Hóspodu pomólimsja.

Lík: Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Zastupí, spasí, pomíluj, i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jeréj: Jáko bláh i čelovikoľúbec Boh jesí, i Tebí slávu vozsylájem, Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Po 2-m stichoslóviji, sidálny voskrésny,

hlás 7: Zapečátanu hróbu, živót ot hróba vozsijál jesí Christé Bóže: i dvérem zakľučénnym, učenikóm predstál jesí vsích voskresénije, Dúch právyj ťími obnovľája nám, po velícij tvojéj mílosti.

Stích: Ispovímsja tebí Hóspodi, vsím sérdcem mojím, povím vsjá čudesá Tvojá.

Na hrób tečáchu žený, so slezámi míra nosjáščja: i vójinom strehúščym ťá vsích carjá, hlahólachu k sebí: któ otvalít nám kámeň? Voskrése velíka sovíta ánhel, poprávyj smérť: vsesíľne Hóspodi, sláva tebí.

Sláva, i nýňi, Bohoródičen: Rádujsja blahodátnaja Bohoródice Ďívo, pristánišče i predstáteľstvo róda čelovíčeskaho, iz tebé bo voplotísja izbáviteľ míra: jedína bo jesí Máti i Ďíva, prísno blahoslovéna i preproslávlena. Molí Christá Bóha mír darováti vséj vselénňij.

Allilúia, 134

Chvalíte ímja Hóspodne, * chvalíte, rabí Hóspoda:

Stojáščiji vo chrámi Hóspodni, * vo dvórich dómu Bóha nášeho.

Chvalíte Hóspoda, jáko Bláh Hóspoď, * pójte ímeni Jehó, jáko dobró:

Jáko Jákova izbrá sebí Hóspoď, * Izráiľa v dostojánije Sebí.

Jáko áz poznách, jáko Vélij Hóspoď, * i Hóspoď náš nad vsími bóhi.

Vsjá, jelíka voschoťí Hóspoď, * sotvorí na nebesí i na zemlí, v morjách i vo vsích bézdnach.

Vozvoďá óblaki ot posľídnich zemlí, * mólniji v dóžď sotvorí, izvoďáj vítry ot sokróvišč Svojích.

Iže porazí pérvency Jehípetskija, * ot čelovíka do skotá.

Poslá známenija i čudesá posreďí Tebé, Jehípte, * na faraóna i na vsjá rabý jehó.

Iže porazí jazýki mnóhi i izbí carí krípki: * Sijóna, carjá Amorréjska, i Oha, carjá Vasánska, i vsjá cárstvija Chanaánska,

i dadé zemľu ích dostojánije, * dostojánije Izráiľu, ľúdem Svojím.

Hóspodi, ímja Tvojé v vík * i pámjať Tvojá v ród i ród:

jáko sudíti ímať Hóspoď ľúdem Svojím, * i o rabích Svojích umólitsja.

Ídoli jazýk, srebró i zláto, * ďíla rúk čelovíčeskich.

Ustá ímut, i ne vozlahóľut, óči ímut, i ne úzrjat, * úši ímut, i ne uslýšat, nižé bo jésť dúch vo usťích ích.

Podóbni ím da búdut tvorjáščiji já, * i vsí naďíjuščijisja na ňá.

Dóme Izrájilev, blahoslovíte Hóspoda, dóme Aaróň, blahoslovíte Hóspoda,* dóme Levíjin, blahoslovíte Hóspoda.

Bojáščijisja Hóspoda, blahoslovíte Hóspoda. * Blahoslovén Hóspoď ot Sijóna, živýj vo Jerusalími.

Allilúia 135

Ispovídajtesja Hóspodevi, jáko bláh, * jáko v vík mílosť Jehó.

Ispovídajtesja Bóhu bohóv, * jáko v vík mílosť Jehó.

Ispovídajtesja Hóspodevi hóspodej, * jáko v vík mílosť Jehó.

Sotvóršemu čudesá vélija jedínomu, * jáko v vík mílosť Jehó.

Sotvóršemu nebesá rázumom, * jáko v vík mílosť Jehó.

Utverdívšemu zémľu na vodách, * jáko v vík mílosť Jehó.

Sotvóršemu svitíla vélija jedínomu, * jáko v vík mílosť Jehó.

Sólnce vo óblasť dné, * jáko v vík mílosť Jehó.

Lunú i zvízdy vo óblasť nošči, * jáko v vík mílosť Jehó.

Porazívšemu Jehípta s pérvency jehó, * jáko v vík mílosť Jehó,

i izvédšemu Izrájilja ot sredý ích, * jáko v vík mílosť Jehó.

Rukóju krípkoju i mýšceju vysókoju, * jáko v vík mílosť Jehó.

Razďíľšemu Čermnóje móre v razďilenija, * jáko v vík mílosť Jehó.

I provédšemu Izrájiľa posreďí jehó, * jáko v vík mílosť Jehó.

I istrjásšemu faraóna i sílu jehó v móre Čermnóje, * jáko v vík mílosť Jehó.

Provédšemu ľudi Svojá v pustýni, * jáko v vík mílosť Jehó.

Porazívšemu carí vélija, * jáko v vík mílosť Jehó,

i ubívšemu carí krípkija, * jáko v vík mílosť Jehó:

Sijóna, carjá Amorréjska, * jáko v vík mílosť Jehó,

i Oha, carjá Vasánska, * jáko v vík mílosť Jehó.

I dávšemu zémľu ích dostojánije, * jáko v vík mílosť Jehó.

Dostojánije Izrajiľu, rabú Svojemú, * jáko v vík mílosť Jehó.

Jáko vo smiréniji nášem pomjanú ný Hóspoď, * jáko v vík mílosť Jehó.

I izbávil ný jésť ot vrahóv nášich, * jáko v vík mílosť Jehó.

Dajáj píšču vsjákoj plóti, * jáko v vík mílosť Jehó.

Ispovídajtesja Bóhu Nebésnomu, * jáko v vík mílosť Jehó.

Blahoslovén jesí, Hóspodi, naučí mjá opravdánijem tvojím.

Anhelskij sobór udivísja, * zrjá tebé v mértvych vminívšasja, * smértnuju že, Spáse, kríposť razorívša, * i so sobóju Adáma vozdvíhša, * i ot áda vsjá svobódša.

Blahoslovén jesí, Hóspodi, naučí mjá opravdánijem tvojím.

Počtó mýra s mílostivnými slezámi, * o učenícy rastvorjájete? * Blistájajsja vo hróbi ánhel, * Myronósicam viščáše: * vídite vý hrób i urazumíjte: * Spás bo * voskresé ot hróba.

Blahoslovén jesí, Hóspodi, naučí mjá opravdánijem tvojím.

Ziló ráno, * Myronósicy tečáchu * ko hróbu tvojemú, rydájuščyja, * no predstá k ním Ánhel i rečé: * Rydánija vrémja prestá, ne pláčite, * voskresénije že * Apóstolom rcýte.

Blahoslovén jesí, Hóspodi, naučí mjá opravdánijem tvojím.

Myronósicy žený * s mýry prišédšyja * ko hróbu tvojemú, Spáse, rydáchu, * Ánhel že k ním rečé hlahóľa: * Čtó s mértvymi živáho pomyšľájete? * Jáko Bóh bo voskresé ot hróba.

Sláva: Poklonímsja Otcú, * i jehó Sýnovi, i svjatómu Dúchu, * svjaťíj Trójci vo jedíňim suščeství, * so Serafímy zovúšče: * svját, svját, * svját jesí, Hóspodi.

I nýňi: Žiznodávca roždši, * hrichá Ďívo Adáma izbávila jesí, * rádosť že Jévi * v pečáľi mistó podalá jesí: * pádšyja že ot žizni, * k séj naprávi, * iz tebé voplotívyjsja * Bóh i čelovík.

Allilúja, Allilúja, Allilúja, sláva tebí Bóže. (3x)

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi:)

Diákon: Páki i páki, mírom Hóspodu pomólimsja.

Lík: Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Zastupí, spasí, pomíluj, i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jerej: Jáko svjatísja i proslávisja prečestnóje i velikoľípoje ímja tvojé, Otcá i Sýna i svjatáho Dúcha, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

ipakoí, hlás 7: Íže náš zrák vosprijémyj, i preterpívyj krest plótski, spasí mja voskresénijem tvojím Christé Bóže, jáko čelovikoľúbec.

Stepenna, hlás 7.

Antifon 1. Pľin Sión ot lésti obratív, i mené Spase oživí, izimája rabótnyja strásti.

V juh síjaj skórbi póstnyja so slezámi, sej rádostnyja póžnet rukojáti prisnoživopitánija.

Sláva, i nýňi: Svjatým Dúchom istóčnik božéstvennych sokróvišč, ot Nehóže premúdrosť, rázum, strach: Tomú chvalá i sláva, česť i deržava.

Antifon 2. Ášče ne Hóspoď sozíždet dom dušévnyj, vsúje truždájemsja: rázvi bo tohó ni ďijánije, ni slóvo soveršájetsja.

Plodá čŕévňa svjatíi duchodvížno prozjabájut Otéčeskaja predánija synopoložénija.

Sláva, i nýňi: Svjatým Dúchom, vsjačeskaja jéže býti ímut: préžde bo vsich Boh, vsich Hospóďstvo, Svit nepri-stúpen, Živót vsich.

Antifon 3. Bojáščijísja Hóspoda, putí života obrítše nýňi i prísno ublažájutsja slavoju netľínnoju.

Okrest trapézy Tvojejá jáko stéblije víďa isčádija Tvojá, rádujsja i veselísja, privoďá sijá Christóvi, pastyrenačálniku.

Sláva, i nýňi: Svjatým Dúchom hlubiná darovánij, bohátstvo slávy, sudéb hlubiná vélija: jedinosláven Otcú i Sýnu, služím bo.

Diákon: Vónmim.

Jeréj: Mír vsím.

Diákon: Premúdrosť, vónmim.

Prokimen hlás 7. Voskresní Hóspodi Bóže moj, da voznesétsja ruká Tvojá: ne zabúdi níšich Tvoich do koncá.

Stích: Ispovímsja tebí, Hóspodi, vsím sérdcem mojím.

Jeréj: Hóspodu pomolímsja.

Lík: Hóspodi pomíluj.

Jeréj: Jáko svjat jesí, Bóže naš, i v svjatých počiváješi, i tebí slávu vozsylajem, Otcú, i Sýnu, i svjatomu Duchu, nýňi i prísno i v viki vikov.

Lík: Amíň.

Vsjákoje dychánie da chvalít Hóspoda.

Vsjákoje dychánie da chvalít Hóspoda.

Stich: Chvalíte Bóha v svjatých jehó, chvalíte jehó v utverždénii síly jehó.

Vsjákoje dychánie da chvalít Hóspoda.

O jéže spodobitisja nam slýšaniju svjatáho jevanhelija, mirom Hóspoda Bóha molim.

Lík: Hóspodi pomílu. (3x)

Premúdrosť, prósti, uslýšim svjatáho jevanhélia. Mír vsím.

I duchovi tvojemú.

Ot Joanna svjatáho jevanhéllija čténije:

Sláva tebí, Hóspodi, sláva tebí.

Vónmim: V časi po svojim voskresiňu sja Isus pojaviv svojim učenikam kolo Tiverijaďskoho morja. Toto sja stalo tak: Simon Petro, Toma - nazvanyj Dvojňa, Natanajil iz Kany Galilejskoj, synove Zevedeja i dva inšy učeniky Isusa byli vjedno. Simon Petro jim poviv: „Idu loviti ryby.“ Oni povili: „I my ideme z tobov.“ Pišli i takoj sili do loďky. No toj noči ne chopili nič. A jak už bylo rano, na berezi stojav Isus, no učeniky ne znali, že to vin. A Isus sja jich oprosiv: „Ďiti, ci mate dašto jisti?“ oni odpovili: „Ne mame.“ A vin jim poviv: „Spusťte siť po pravij storoňi loďky, a najdete.“ Oni spustili, a už jej ne mohli vyťahnuti, bo v ňij bylo duže mnoho ryb. Tohdy učenik, kotroho Isus ľubiv, poviv Petrovi: „To je Hospoď.“ A Simon Petro jak začuv že to Hospoď, ta vzjav na sebe lachy - bo byv rozblečenyj - i skočiv do morja. A ostatňi učeniky priplavali na loďci, (bo ne byli daleko od bereha, može dvasto lokťiv) i ťahali siť iz rybami. Jak vyšli na zemľu, viďili oheň a na ňim rybu i chľib. (A) Isus jim poviv: „Prineste z ryb, kotry vy teper chopili. Simon Petro pišov i vyťah na bereh siť povnu velikych ryb. Bylo jich sto pjaťdesjať tri. A choc jich bylo tak mnoho, siť sja ne prorvala. Isus jim poviv: „Poďte jisti.“ A nichto z učenikiv ne osmiliv sja joho pozvidovati: „Chto ty?“ bo znali, že to Hospoď. A Isus išov, vzjav chľib i dav jim. Tak samo i rybu. To už treťij raz pojaviv sja Isus učenikam po svojim voskresiňu z mertvych.

Sláva tebí, Hóspodi, sláva tebí.

Taže: Voskresenije Chrístóvo víďivše, poklo­nímsja svjatómu Hóspodu Isúsu, jedínomu bezhríšnomu. Krestú tvojemú poklaňájemsja Christé, í svjatoje voskre­senije tvojé pojém i slávim: Ty bo jesí Boh naš, rázvi tebé inóho ne znájem, ímja tvojé imenújem. Priidíte vsi vírniji, poklonimsja svjatomu Christóvu voskreséniju: se bo priíde Krestóm rádosť vsemú míru. Vsehdá bohoslóvjašče Hóspoda, pojém voskresenije Jehó: raspjátije bo preterpív, smertiju smerť razruší.

Psalóm 50.

Pomíluj mja, Bóže, * po velícij mílosti tvojéj. - I po mnóžestvu ščedrót tvojích * očísti bezzakónije mojé. - Najpáče omýj mja ot bezzakónija mojehó, * i ot hrichá mojehó očísti mja. - Jáko bezzakónije mojé az znáju, * i hrich moj predomnóju jesť výnu. - Tebí jedínomu sohriších i lukávoje pred tobóju sotvorích, * jáko da opravdíšisja vo slovesích tvojích, i pobidíši vnehdá sudíti ti. - Se bo v bezzakónijich začát jesm, * i vo hrisích rodí mja máti mojá. - Se bo ístinu vozľubíl jesí: * bezvístnaja i tájnaja premúdrosti tvojejá javíl mi jesí. - Okropíši mja yssópom i očíščusja, * omýješi mja, i páče sňíha obíľusja. - Slúchu mojemú dási rádosť i vesélije, * vozrádujutsja kósti smirénnyja. - Otvratí licé tvojé ot hrich mojích: * i vsja bezzakónija mojá očísti. - Sérdce čísto sozíždi vo mňi, Bóže, * i duch prav obnoví vo utróbi mojéj. - Ne otvérži mené ot licá tvojehó, * i Dúcha tvojehó svjatáho ne ottimí ot mené. - Vozdážď mi rádosť spasénija tvojehó, * i Dúchom vladýčnym utverdí mja. - Naučú bezzakónnyja putém tvojím, * i nečestíviji k tebí obraťátsja. - Izbávi mja ot krovéj, Bóže, Bóže, spasénija mojehó: * vozrádujetsja jazýk moj právďi tvojéj. - Hóspodi ustňí mojí otvérzeši,* i ustá mojá vozvisťát chválu tvojú. - Jáko ašče by voschoťíl jesí žértvy dal bych úbo, * vsesožžénija ne blahovolíši. - Žértva Bóhu duch sokrušén: * sérdca sokrušénna i smirénna Boh ne uničižít. - Ublaží, Hóspodi, blahovolénijem tvojím Sijóna, * i da soziždutsja sťíny Jerusalímskija. Tohdá blahovolíši žértvu právdy, voznošénije i vsesožžehajémaja, * tohdá vozložát na oltár tvoj telcý.

Sláva, hlás 6. Molítvami svjatých apóstol, Mílostive, očísti mnóžestvo sohrišénij nášych.

I nýňi: Mólitv rádi Prečístyja Bohoródicy, Mílostive, očísti mnóžestvo sohrišénij nášych

Stich: Pomíluj mja, Bóže, po velícij mílosti tvojéj. I po mnóžestvu ščedrót tvojích očísti bezzakónije mojé.

Stichira, hlás 6. Voskrés Isús ot hróba jákože prorečé, dadé nám žývot víčnyj i véliju mílosť.

Jerej: Spasí, Bóže, ľúdi tvojá, i blahosloví dostojánije tvojé, posití mír tvoj mílostiju i ščedrótami, vozvýsi róh christiján pravoslávnych, i nizposlí na ný mílosti tvojá bohátyja, molítvami prečístyja Vladýčicy nášeja Bohoródicy i prisnoďívy Maríji; síloju čestnáho i životvorjáščaho Krestá, zastuplénmi nebésnych Síl bezplótnych, čestnáho i slávnaho proróka, predtéči i krestíteľa Joánna, svjatých slávnych i vsechváľnych Apóstol, i íže vo svjatých Otéc nášich i vseléňskich velíkich učítelej i svjatítelej: Vasílija Velíkaho, Hrihórija Bohoslóva i Joánna Zlatoústaho, Atanásija i Kyrílla, i íže vo svjatých otcá nášeho Nikolája Mýr Lykíjskich čudotvórca, svjatých slavjáňskich Apóstol Kyrílla i Metódija, i svjatáho svjaščenomúčenika Josafáta, svjatých, slávnych i dobropobídnych Múčenik, prepodóbnych i bohonósnych otéc nášich, svjatých i právednych Bohootéc Joakíma i Ánny i prepodobných i bohonósnych otéc nášich Antónija i Teodósija Pečérskich, i svjatáho (jehóže jésť deň ilí chrám), i vsích Svjatých tvojích: mólim Ťa mnohomílostive Hóspodi, uslýši nás hríšnych moľáščichtisja, i pomíluj nás.

Lík: Hóspodi pomílu. (12x)

Vozhlas: Milostiju i ščedrótami i čelovikoľúbiijem jedinoródnaho Sýna tvojehó s nímže blaholslovén jesí so presvjatým i blahím i životvorjáščym tvojím Dúchom nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Kanón voskrésn, hlás 7:

[Písň 1]

irmós: Mánijem tvojím na zemnýj óbraz preložísja, préžde udoborazlivájemoje vodnóje jestestvó Hóspodi: ťímže nemókrenno pišešéstvovav Izráiľ, pojét tebí písň pobídnuju.

Pripív: Sláva Hóspodi, svjatómu voskreséniju tvojemú.

Osudísja smértnoje mučíteľstvo drévom, neprávednoju smértiju osuždénu tí Hóspodi: otňúduže kňáz ťmý tebí ne odoľív, právedno izhnán býsť.

Ád tebí priblížisja, i zubý ne vozmóh stérti ťílo tvojé, čeľusťmí sokrušísja. Otňúduže Spáse, boľízni razrúš smértnyja, voskrésl jesí tridnéven.

Bohoródičen: Razrišíšasja boľízni pramátere Jévy: boľízni bo izbižávše, neiskusomúžno rodilá jesí. Otňúduže jávi Bohoródicu, prečístaja, vídušče ťá, vsí slávim.

Ín kanón presvjaťíj Bohoródici, [jehóže kraehranésije po alfavítu.] Hlás 7.

irmós: Mánijem tvojím na zemnýj óbraz preložísja, préžde udoborazlivájemoje vodnóje jestestvó Hóspodi: ťímže nemókrenno pišešéstvovav Izráiľ, pojét tebí písň pobídnuju.

Bézdnu róždšaja blahoutróbija Ďívo, dúšu mojú ozarí svitonósnym tvojím sijánijem, jáko da dostójno vospojú tvojích čudés bézdnu.

Strilóju hrichóvnoju ujázvleny nás Slóvo víďiv, jáko blahoďíteľ uščédri: otňúduže neskazánno sojedinísja vsečístaja, plótiju, íže iz tebé prebožéstvennyj.

I svjatých dvá. Kanón svjatáho Athanásija, jehóže krajehranésije: Athanásij chvalá pravoslávija býsť. Tvorénije Theofánovo.

Hlás 8. Písň 1.

irmós: Kolesnicehoníteľa faraóňa pohruzí, čudotvorjáj inohdá Moiséjskij žézl, krestoobrázno porazív, i razďilív móre, Izráiľa že bihlecá, pišechódca spasé, písň Bóhovi vospivájušča.

Athanásiju prinosjá pochvalú, jáko dobroďíteľ blahochvaľá k Bóhu prinošú páče pochvalénije, ot néhóže čelovíkom dadésja dostochváľno darovánije dobroďíteli, jejáže býsť oduševlén óbraz i pečáť.

Bohomúdrija býl jesí ispólnén, i páče sólnca ánheľskim, blažénne, žitijém oblistáv nýňi, prepodóbne, prevozšél jesí pochvál zakóny, jáže ot nás: no priimí, ótče, ášče i ne po dostóinstvu pochvaľájemyj.

Dostodólžno úbo písň pletém, v slávňij tvojéj pámjati, no lišájuščesja veličájšich, Athanásije, po dostóinstvu písnej tvojích, prósim proščénije nám dáti i obíľnuju blahodáť tobóju Dúcha.

Júnošski plotskích strastéj ihránije umértvíl jesí, v júnosti tvojéj sťažáv múdrosť stárčeskuju i i blahostojánnuju, Athanásije blažénne: premúdrosti bo želánijem vsjá čúvstva uprávil jesí.

Bohoródičen: Preslávnaja vozhlahólašasja o tebí v róďich rodóv, Bóha Slóva vo črévi vmistívšaja, čistá že prebývši, Bohoródice Maríje. Ťímže ťá vsí počitájem po Bózi predstáteľstvo náše.

Ín kanón svjatáho Kirílla, jehóže krajehranésije: Zrínij Kiríll božéstvennych civníca. Joánnovo.

Hlás 4. Písň 1.

irmós: Mórja čermnúju pučínu, nevlážnymi stopámi, drévnij pišešéstvovav Izráiľ, krestoobráznymi Moiséovyma rukáma, Amalíkovu sílu v pustýni pobidíl jésť.

Ot Bóha svitodáteľnuju blahodáť, Kirílle, prijém, i svítel svitíľnik javívsja, slovésnyja oblistál jesí nám lučý pámatiju tvojéju: jáko da dostójno ťá vospojím.

Ispólnilsja jesí svitojavlénija, Kirílle múdre, Dúcha, jáko zápovidej Christóvych chraníteľ, strastéj očiščén, prebožéstvennyja býl jesí voístinnu Tróicy žilíšče.

Jáko révnosti i dérznovénija ispólnén, Kirílle slávne, Bohobórcy vsjá nélžívo, jazykobólija obličíl jesí zločestívych jereséj, pravoslávije zaščiščája.

Bohoródičen: Tróicy prebožéstvennyja, vsečístaja, jedínaho rodilá jesí, iz tebé plótiju jávľšasja po nám, blahovolénijem rodíteľa i soďíjstvijem Dúcha vsesvjatáho, Bohonevísto.

Katavásija: irmós: Súšu hluborodíteľnuju zémľu sólnce našéstvova inohdá: jáko sťiná bo ohusťí obapóly vodá ľúdém pišomorechoďáščym, i Bohouhódno pojúščym: pojím Hospodévi, slávno bo proslávisja.

[Písň 3]

irmós: V načáľi nebesá vsesíľnym Slóvom tvojím utverždéj Hóspodi Spáse, i vseďíteľnym i Bóžijim Dúchom vsjú sílu ích, na nedvížimim mjá kámeni ispovídanija tvojehó utverdí.

Tý vozšéd na drévo, o nás boľíznuješi vóleju blahoutróbne Spáse, i terpíši jázvu, primirénija chodátajstvennu, i spasénija vírnym: jéjuže tvojemú mílostive, vsí primiríchomsja Rodíteľu.

Tý mja očístiv ot jázvy, dušéju ujázvlennaho zmíjevym uhryzénijem Christé, i pokazál jesí svít, vo ťmí drévle mňí sležášču i vo tľíniji: krestóm bo vo ád sošéd, mené sovoskresíl jesí.

Bohoródičen: Neiskusomúžnyja tvojejá Mátere moľbámi mír mírovi podážď, Spáse, i neskazánnyja tvojejá slávy slavoslóvjaščyja ťá spodóbi.

[Ín] irmós: V načáľi nebesá vsesíľnym Slóvom tvojím utverždéj Hóspodi Spáse, i vseďíteľnym i Bóžijim Dúchom vsjú sílu ích, na nedvížimim mjá kámeni ispovídanija tvojehó utverdí.

Zmíj popolzýj iz Jedéma, mené obožénija želánijem preľstív, vérže v zémľu: no íže mílostiv, i jestestvóm blahoutróben, uščédriv Bohosoďíla, vo črévo tvojé vséľsja, i podóben mňí býv Máti Ďívo.

Blahoslovén plód tvojehó čréva, Ďívo Bohoródice, vsích rádoste, rádosť bo vsemú míru rodilá jesí, i vesélije voístinnu razhoňájuščeje pečáľ hrichóvnuju, Bohonevísto.

irmós: Utverždéj v načáľi nebesá rázumom, i zémľu na vodách osnovávyj, na kámeni mjá, Christé, zápovidej tvojích utverdí: jáko ňísť svját, páče tebé, jedíne čelovikoľúbče.

Očístiv ot vsjákija skvérny dúšu že i ťílo, Athanásije, chrám pokazálsja jesí dostójno Božéstven. Ťímže Tróicy ispolnénije počí v tebí, svjaščennotaínniče vseblažénne.

Tvojú dúšu, jákože želáše, Uťíšiteleva blahodáť, ot strastéj očiščénu obrítši, jávi v néj ďíjstvija pokazújet, i presvítlo svitílo, ótče, míru ťá polahájet.

Svjatíteľstva úbo právilo svjatítelem pokazálsja jesí, ďíteľnaho že podpisánije žitijá, slóvo že tvojé jásno, viďínija óbraz, premúdre, bohoslóvija že tvojehó preďíl učénija javísja.

Bohoródičen: Cheruvímov i Serafímov prevýšši pokazálasja jesí, Bohoródice: tý bo jedína prijála jesí nevmistímaho Bóha vo tvojém črévi, néskvérnaja. Ťímže vírniji ťá vsí písňmi, čístaja, ublažájem.

Ín. irmós: Veselítsja o tebí cérkov tvojá, Christé, zovúšči: tý mojá kríposť, Hóspodi, i pribížišče, i utverždénije.

Ukripľájem o Chrisťí, kózni lukávaho zmíja, tvérdym umóm, Kirílle, jáko tkánije paučínnoje, rastórhnul jesí.

Tínu strastéj ot duší ottrjásl jesí, Kirílle, nizložív vsjákoje pomyslóv voznošénije, na Christá prevoznosjáščejesja.

Jáko blahopolúčen stradálec, ótče, uklonílsja jesí tvérdo vsjákaho plotskáho sladostrástija, jáko tščétnaho i navítnaho.

Bohoródičen: Slóvo Ótčeje, predočístivšisja, o čístaja! Dúchom, slovésnaho jestestvá na blahoďijánija rodilá jesí.

Katavásia: irmós: Utverždénije na ťá naďíjuščichsja, utverdí, Hóspodi, cérkov, júže sťažál jesí čestnóju tvojéju króviju.

Po 3. Pisňi:

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi: )

Páki i páki, mírom Hóspodu pomólimsja.

Lík: Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Zastupí, spasí, pomíluj, i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jeréj: Jako Ty jesi Boh naš, i Tebí slávu vozsylájem Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Kondák, hlás 2. Podóben: Krovéj tvoích: Pravoslávija nasadív učénija, zloslávija térnije izsékl jesí, umnóživ símja víry odoždénijem Dúcha, prepodóbne: ťímže ťá pojém, Athanásije.

íkos: Athanásija že i Kirílla vseprázdnstvennuju pámjať písňmi, vírniji, voschválim, dnés: síji bo Árija ľstívaho i Jevnómija, vkúpi s Savéllijem, vo hlubinú ťích pohíbeli vložíša, ohňú víčnomu predávše týja shoríti, jáko pochúlivšyja neprávedno na Spásovo voploščénije: ťímže ťá pojém, Athanásije.

Kondák, hlás 4. Podóben: javílsja jesí: Svjaščennonačáľnicy veličájšiji blahočéstija, i dóbliji pobórnicy cérkve Christóvy, vsjá sobľudíte pojúščyja: spasí, ščédre, víroju čtúščyja ťá.

Sidálen, athanásia, hlás 3. Podóben: Krasoťí ďívstva: Jákože predopreďilí predvozzvávyj ťá, bezsmértija tý predobražénije býl jesí, jáko umertvív blahočéstno Árijeva mudrovánija: nevredím bo býl jesí ístiny pobórnik, ótče Athanásije, pravoslávnych pochvaló. Ťímže ťá po dólhu pojúšče, soveršájem božéstvennuju pámjať tvojú.

Sláva, kirílla. Podóben: tójže: Jereséj lésť obličíl jesí, i pravoslávnuju víru ujasníl jesí, jáko Bohohlahóliv i blahočestív, propovídal jesí v míri jedíno Božestvó v Tróici sláviti, jestestvóm jedinosúščnoje, i lícy neslijánnoje: ťímže i sošédšesja, vseslávne Kirílle, počitájem pámjať tvojú.

I nýňi, Bohoródičen: Nedomýslenno i nepostižímo jésť, Vladýčice Bohorádovannaja, jéže soďílannoje o tebí strášnoje Bóžije táinstvo, íbo néobiménnaho začénši rodilá jesí, plótiju obložéna ot prečístych krovéj tvojích: jehóže vsehdá, čístaja, jáko Sýna tvojehó molí, spastísja dušám nášym.

[Písň 4]

irmós: Ótča ňídra ne ostávľ, i sošéd na zémľu Christé Bóže, tájnu uslýšach smotrénija tvojehó, i proslávich ťá jedíne čelovikoľúbče.

Svojá pleščí dáv, íže ot Ďívy voplóščsja, na rány, rabú prehrišívšu, bijén byvájet Vladýka nepovínen, razrišája mojá sohrišénija.

Predstojáv sudíšču sudíj zakonoprestúpnych, jáko osudímyj povínen byvájet, i zaušájetsja brénnoju rukóju, sozdávyj čelovíka jáko Bóh, i suďáj právedno zemlí.

Bohoródičen: Jáko voístinnu Máti Bóžija, tvorcá tvojehó i Sýna molí, k spasíteľnomu napráviti mjá pristánišču vseneporóčnaja slávnaho jehó choťínija.

[Ín] irmós: Ótča ňídra ne ostávľ, i sošéd na zémľu Christé Bóže, tájnu uslýšach smotrénija tvojehó, i proslávich ťá jedíne čelovikoľúbče.

Izbránnaja vsjá i dóbraja, jávľšisja Bóhu préžde sozdánija svítlostiju vsepítaja, svetolítijem tvojím pojúščyja ťá prosvití.

Bóha čelovíkom rodilá jesí čístaja, voploščénna ot čístych krovéj tvojích, izbavľájušča sohrišénij mnóhich, ľubóviju slávjaščyja i počitájuščyja ťá Máti Ďívo.

irmós: Tý mojá kríposť, Hóspodi, tý mojá i síla, tý mój Bóh, tý mojé rádovanije, ne ostávľ ňídra Ótča, i nášu niščetú positív. Ťím s prorókom Avvakúmom zovú ti: síľi tvojéj sláva, čelovikoľúbče.

Vsé tebí vdochnú živonósnoje dychánije s vysotý, pérvije prišédšeje Bohoľípno Dúcha Christóva v hórnici, i učenikí nasýščšeje, apóstola ťá pokazá trinadesjátaho, ótče, pravoslávnuju víru propovídajuščaho.

Tý Božéstvennoju révnostiju ziló raspaľájem, v sobóri sposóbstvuja, i préžde jéže soveršítisja tebí predsidáteľu, v Nikéji propovíduješi jedinosúščnoje: ťímže cérkve Christós pastyrenačáľnika i učíteľa ťá postavľájet.

Vručéna imíja cerkóvnaja kormíla ot promyšlénija božéstvennaho, Athanásije, jeretikóv duševrédnaja vsjá jazykobólija, jákože ňíkaja sikíra posíkl jesí, iskoreňája jákože térnije, i símja slóva napajája, múdre vozďílal jesí.

Ot tvojehó jazýka óhnennaho sožžésja Árijevo sródnoje razďilénije i slijánije Aavéllijevo, jáže ot bezmírija zlá, i k nečéstiju jedinočéstna, i vsjákoje s ními chulénije jeretíčeskoje, o Athanásije!

Bohoródičen: Tý vírnych pochvalá jesí, beznevístnaja, tý predstáteľnica, tý i pribížišče christiján, sťiná i pristánišče: k Sýnu bo tvojemú moľbý nósiši, vseneporóčnaja, i spasáješi ot bíd, víroju i ľubóviju Bohoródicu čístuju ťá znájuščyja.

Ín. irmós: Vozneséna ťá víďivši cérkov na kresťí, Sólnce právednoje, stá v číňi svojém, dostójno vzyvájušči: sláva síľi tvojéj, Hóspodi.

Pobidívša strásti dušetľínnyja, i pómyslom udéržávša plóti, Bohonóse Kirílle, víďiv Christós, božéstvennyja ťá cérkve predsidáteľa, ótče, postávil jésť.

Nasľídovav, jáko Sýn vozľúblen, otéčeskuju Márkovu dobroďíteľ, i prestóla býl jesí prejémnik, božéstvennaho stopám Jevanhelísta posľíduja.

Ot Christá úbo, jáko ovčá, upáslsja jesí, jákože pástyr, upásl jesí stádo, ótče, slovesý dušepitáteľnymi tvojími, jáko travámi i cvitý, obíľno napitavája blahodáti.

Bohoródičen: Iz ne súščich vsjá Božéstvennoju síloju soďílavyj raždájetsja iz tebé, Bohomáti, mír ozarjája svítlymi zarjámi Božestvá, i Bohoznánija svítlostiju.

Katavásia: irmós: Pokrýla jésť nebesá dobroďíteľ tvojá, Christé, iz kivóta bo prošéd svjatýni tvojejá netľínnyja Mátere, v chrámi slávy tvojejá javílsja jesí jáko mladénec rukonosím, i ispólnišasja vsjá tvojehó chvalénija.

[Písň 5]

irmós: Nóšč ne svitlá nevírnym Christé, vírnym že prosviščénije v sládosti slovés tvojích: sehó rádi k tebí útreňuju, i vospiváju tvojé Božestvó.

Za tvojá rabý prodajéšisja Christé, i po laníťi udarénije terpíši, svobóďi chodátajstvenno pojúščym: k tebí útreňuju, i vospiváju tvojé Božestvó.

Božéstvennoju tvojéju síloju Christé, némoščiju plotskóju krípkaho nizložíl jesí, i pobidíteľa mjá smérti, Spáse, voskresénijem pokazál jesí.

Bohoródičen: Bóha rodilá jesí Máti čístaja, voploščénnaho iz tebé Bohoľípno vsepítaja: ponéže ne poznála jesí múžeska póla, no ot svjatáho raždáješi Dúcha.

[Ín] irmós: Nóšč ne svitlá nevírnym Christé, vírnym že prosviščénije v sládosti slovés tvojích: sehó rádi k tebí útreňuju, i vospiváju tvojé Božestvó.

Ľistvicu uzrív Jákov, k vysoťí utverždénu, óbrazu naučísja, neiskusobráčnaja tebé: tobóju bo Bóh čelovíkom priobščísja, vsečístaja Vladýčice.

Izbavlénije víčnoje tobóju Ďívo, nýňi obrítše usérdno zovém tí: jéže rádujsja Bohonevístnaja: i tvojím svítom vozrádovavšesja vsepítaja, písňmi ťá pojém.

irmós: Vskúju mjá otrínul jesí ot licá tvojehó, svíte nezachodímyj, i pokrýla mjá jésť čuždája tmá okajánnaho? No obratí mja, i k svítu zápovidej tvojích putí mojá naprávi, moľúsja.

Christá imíja hlahóľušča, ótče, vo orháňi dobrohlásňim jazýka tvojehó, posramíl jesí úbo ídolov napísanno jéres, zabluždénnyja nastavľája, i obraščája ko ístinnomu Bóhu, Athanásije.

Hubíteľnyja jéresi vsjá, ótče, izobličíl jesí slovesý i pisáňmi, razlíčnuju lésť izhoňája múdrymi pokazáňmi iz vselénnyja, ujasňája nevosprotivoslóvňi pravoslávnuju víru, blažénne.

Ťá učíteľa voístinnu velíka učítelej múdrych, Athanásije, neléstno skazújet, i so apóstoly pričté cérkov Christóva, ótče, izjavľájušča neporóčnoje slóvo víry.

Bohoródičen: Máterneje derznovénije k Sýnu tvojemú sťažávši, vsečístaja, sródnaho promyšlénija nášeho ne prézri, mólimsja: jáko ťá i jedíno christijáne ko Vladýci očiščénije mílostivno predlahájem.

Ín. irmós: Tý, Hóspodi mój, svít v mír prišél jesí, svít svjatýj, obraščájaj iz mráčna nevíďinija víroju vospivájuščyja ťá.

Nýňi licé Christóvo sozercájaj, tý licém k licú, o Kirílle! Zercálom voístinnu razríššymsja, sojedinílsja jesí tvojím želánijem.

Tečéniju voístinnu zíľnomu navodňájuščemu ríki, tvojé, o Kirílle! upodóbisja slóvo, zloslávnych otvraščája uchiščrénija.

Rávňi mérzskoje Árijevo razďilénije, o Kirílle! Skvérnoje že Savéllijevo slijánije iz hlubiný izvérhl jesí.

Slovesá bohatotvórnaja, jáko zláto ostávil jesí, o Kirílle! Sokróvišča že, jákože kámenija čestnája tvojá, cérkvi Christóvi.

Bohoródičen: Ťá orúžije népobidímoje na vrahí predlahájem: ťá utverždénije i nadéždu nášeho spasénija, Bohonevísto, sťažáchom.

Katavásia: irmós: Jáko víďi Isáija obrázno na prestóľi prevozneséna Bóha, ot ánhel slávy dorinosíma, o okajánnyj, vopijáše, áz: províďich bo voploščájema Bóha, svíta nevečérňa, i mírom vladýčestvujušča.

[Písň 6]

irmós: Plávajuščaho v molví žitéjskich popečénij, s korablém potopľájema hrichí, i dušetľínnomu zvírju primetájema, jáko Jóna Christé, vopijú ti: iz smertonósnyja hlubiný vozvedí mja.

Vospomináchu ťá zakľučénnyja vo áďi dúšy, i ostávľšyjasja právednych, i ot tebé spasénija moľáchusja: jéže krestóm Christé, pódal jesí preispódnim, prišéd jáko blahoutróben.

Ko oduševlénnomu tvojemú i nerukotvorénnomu chrámu, razrušénu bývšu stradáňmi, vozzríti páki lík apóstoľskij otčájasja: no páče nadéždy poklóňsja, voskrésša povsjúdu propovída.

Bohoródičen: Neizrečénnaho roždestvá tvojehó vseneporóčnaho óbraz, Ďívo Bohonevístnaja, íže nás rádi, któ ot čelovík skazáti vozmóžet? Jáko Bóh neopísanňi, Slóvo sojedinívsja tebí, plóť iz tebé býsť.

[Ín] irmós: Plávajuščaho v molví žitéjskich popečénij, s korablém potopľájema hrichí, i dušetľínnomu zvírju primetájema, jáko Jóna Christé, vopijú ti: iz smertonósnyja hlubiný vozvedí mja.

Zakónniji ťá óbrazy, i proróčeskaja prorečénija jávi predvozviščáchu, choťáščuju rodíti blahoďíteľa čístaja vsejá tvári, mnohočástňi i mnohoobrázňi blahoďíjstvovavšaho vírno vospivájuščich ťá.

Ustránšahosja drévle navítom čelovikoubíjcy, Adáma pervozdánnaho rájskija božéstvennyja sládosti, neiskusobráčnaja páki vozvelá jesí, róždši íže ot prestuplénija nás izbávivšaho.

irmós: Očísti mjá, Spáse, mnóha bo bezzakónija mojá, i iz hlubiný zól vozvedí, moľúsja: k tebí bo vozopích, i uslýši mjá, Bóže spasénija mojehó.

Čuždáho símene síjateľ javívsja Apollinárij, zémnaho slovesé i umá, Christóvo vočelovíčenije krípko izobličísja ot tebé, vseblažénne, jákože nésmýslen i umovréden.

Tečénij slovésnych, izlijánnych iz ustén tvojích, jáko iz istóčnika prisnotekúščaho blahodáti, prepodóbne, sladčájšyja méda, jáko ot okrína vódy vírniji počerpájem.

Divítsja vsják tvojím, ótče, vľípotu spisánijem múdrym, ľubeznovmiščája, choťáščyja prozjabáti jéresi províďa, otvraščájemyja ot tebé proróčeski.

Bohoródičen: Da izbávimsja ot ľútych prehrišénij moľbámi tvojími, Bohorodíteľnice čístaja: i da polučím, vsečístaja, božéstvennaho osijánija iz tebé neizrečénno voploščénnaho Sýna Bóžija.

Ín. irmós: Požrú ti so hlásom chvalénija, Hóspodi, cérkov vopijét tí, ot bisóvskija króve očíščšisja, rádi mílosti ot rébr tvojích istékšeju króviju.

Kleščámi Serafím proróku úhľ, cérkvi že Christóvi tvojími rukámi podajéši, svjaščennotaínniče, jéže ot božéstvennaho ohňá úhlije očiščénija.

Jedinopreďíľnyja jáko Sampsón inopleménniki ne potrebíl jesí, inoródnyja že vsjá inoslávnych učénija nizložíl jesí, i deržávu pravoslávnym dál jesí, Kirílle.

Sobóru Bohoizbránnomu jávi predvodíteľstvovav, zločéstije Nestórijevo, Christobórnuju dérzosť, ótče, nizložíl jesí, révnostiju dychája po ístinňij Bohomáteri.

Bohoródičen: O čúdo, vsích čudés novíjšeje! Jáko Ďíva vo utróbi, vsjáčeskaja soderžáščaho neiskusomúžno začénši, ne ťisnovmistí.

Katavásia: irmós: Vozopí k tebí víďiv stárec očíma spasénije, jéže ľúdem priíde ot Bóha, Christé, tý Bóh mój.

Po 6. pisňi

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi: )

Páki i páki, mírom Hóspodu pomólimsja.

Lík: Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Zastupí, spasí, pomíluj, i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jeréj: Jáko tý jesí cár míra, i Spás dušám nášym, i Tebí slávu vozsylájem Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Kondák, hlás 7: Ne ktomú deržáva smértnaja vozmóžet deržáti čelovíki: Christós bo sníde sokrušája i razorjája síly jejá. Svjazúem byvájet ád, prorócy sohlásno rádujutsja: predstá, hlahóľušče, spás súščym v véri, izydíte vírniji v voskresénije.

íkos: Vostrepetáša dóľi preispódňaja dnés, ád i smérť jedínaho ot Tróicy: zemľá pokolebásja, vrátnicy že ádovy víďivše ťá užasóšasja: vsjá že tvár so proróki rádujuščisja pojét tebí pobídnuju písň, izbáviteľu Bóhu nášemu, razrušívšemu nýňi smértnuju sílu. Da vosklíknem i vozopiím ko Adámu, i k súščym iz Adáma: drévo sehó páki vvedé, izydíte vírniji vo voskresénije.

[Písň 7]

irmós: Péšč ótrocy ohnepáľnu drévle rosotočášču pokazáša, jedínaho Bóha vospivájušče, i hlahóľušče: prevoznosímyj otcév Bóh, i preproslávlen.

Drévom umerščvľájetsja Adám, vóleju preslušánije soďílav: poslušánijem že Christóvym páki obnovľájem jésť. Mené bo rádi raspinájetsja Sýn Bóžij, preproslávlennyj.

Tebé voskrésšaho Christé, iz hróba, tvár vsjá vospí: tý bo žízň súščym vo áďi procvíl jesí, mértvym voskresénije, íže vo ťmí, svít preproslávlennyj.

Bohoródičen: Rádujsja dščí Adáma tľínnaho. Rádujsja jedína Bohonevísto. Rádujsja, jéjuže tľá izhnána býsť, jáže Bóha róždši: jehóže molí čístaja, spastísja vsím nám.

[Ín] irmós: Péšč ótrocy ohnepáľnu drévle rosotočášču pokazáša, jedínaho Bóha vospivájušče, i hlahóľušče: prevoznosímyj otcév Bóh, i preproslávlen.

Preispeščrénu, pozlaščénu útvar ťá imúšču vozľubí sozdátel tvój Ďívo, i Hospóď: prevoznosímyj otcév Bóh i preproslávlen.

Očiščájetsja otrokovíce, úhľ drévle Isáia prijém: znamenáteľňi tvojé roždestvó víďiv, prevoznosímaho otcév Bóha, i preproslávlena.

irmós: Bóžija snizchoždénija óhň ustyďísja vo Vavilóňi inohdá: sehó rádi ótrocy v peščí rádovannoju nohóju, jáko vo cvítnici likújušče, pojáchu: blahoslovén jesí, Bóže otéc nášich.

Jedinočéstnoje soprestóľnoje Otcú Slóvo, jedinoródna že Sýna pravoslávno propovídav, bezsmértija, ótče, tezoimeníte, ábije naučáješi Dúchu soprestóľna i jedinosúščna i soprisnosúščna.

Učíteľa ťá propovídnika svjaščennojavlénna trisólnéčnaho svíta, vozviščájušča víru pravoslávija dáže do konéc zemlí, nečéstija zrjá rodíteľ, izhnánija na ťá vozdvizájet.

Bidý bezmírnyja, jáže podjál jesí, blažénne, podvizájasja po blahočéstiji, vincý že tákože svítliji: íbo adamánt býl jesí bijúščym: k sebí že jáko mahnít privlačál jesí vsjá.

Stránnyja dohmáty, čúždija že cérkve Christóvy izhnál jesí, Tróicu Bohoslóviv ipostásmi, Božestvóm že jedínicu, júže píl jesí: blahoslovén Bóh otéc nášich.

Bohoródičen: Nýňi vsjá ispólnišasja svíta Božéstvennaho tobóju, prečístaja: tý bo dvér javílasja jesí, jéjuže míru Bóh besídova, prosviščája víroju zovúščyja: blahoslovén Bóh otéc nášich.

Ín. irmós: V péšči avraámstii ótrocy persídsťij, ľubóviju blahočéstija páče, néželi plámenem opaľájemi, vzyváchu: blahoslovén jesí v chrámi slávy tvojejá, Hóspodi.

V sinájsťij horí vo mrák drévle všéd, zakón priját, blažénne Kirílle, Moiséj, ubivájuščij písmenem: tý že razhnúl jesí sokrovénnuju dobrótu Dúcha.

Zakonopoložénija hadáňmi, jákože mladéncem pérvije, ótče, dánnaho pokryválu pokrovénija, jákože šípki razumínija tý otkrýl jesí, skazáv óbrazy jávstvenňíjše.

Bohopropovídnikov i Bohoprijátnych neudobopostížnyja kníhi, prorókov blahodátiju vdochnovén, ónyja nasýščšaho Dúcha, Kirílle, čísťi nám izjavíl jesí.

V neslítnom sojedinéniji Božéstvennom, i nesikómom jávi, ótče, razďiléniji, trí úbo Bohoslóvstvujaj ipostási, rékl jesí, Kirílle, nepremínnyja že v suščeství jedínom i Božeství.

Bohoródičen: Výšňaho osvjaščénnoje Božéstvennoje selénije, rádujsja, tobóju bo dadésja rádosť, Bohoródice, zovúščym: blahoslovéna tý v ženách jesí, vseneporóčnaja Vladýčice.

Katavásia: irmós: Tebé vo ohní orosívšaho ótroki Bohoslóvivšyja, i v ďívu netľínnu vséľšahosja Bóha Slóva pojím, blahočéstno pojúšče: blahoslovén Bóh otéc nášich.

[Písň 8]

irmós: Neopáľnaja ohňú v sináji pričáščšajasja kupiná, Bóha javí medlenojazýčnomu i huhnívomu Moiséovi, i ótroki révnosť Bóžija trí nepreborímyja vo ohní pivcý pokazá: vsjá ďilá Hospódňa Hóspoda pójte, i prevoznosíte vo vsjá víki.

Prečístyj áhnec slovésnyj za mír zaklán býv, prestávi jáže po zakónu prinosímaja, očístiv sehó kromí prehrišénij jáko Bóh, prísno zovúšča: vsjá ďilá Hospódňa Hóspoda pójte, i prevoznosíte vo vsjá víki.

Netľínna ne súšči préžde strásti, vosprijátaja ot sozdáteľa plóť náša, po strásti i voskrésniji neprikosnovénna tľíniju ustróisja, i smértnyja obnovľájet, zovúščyja: vsjá ďilá Hospódňa Hóspoda pójte, i prevoznosíte vo vsjá víki.

Bohoródičen: Tvojé čistótnoje i vseneporóčnoje, Ďívo, skvérnoje i mérzskoje vselénnyja očísti, i bylá jesí nášeho primirénija k Bóhu viná, prečístaja: ťímže ťá Ďívo vsjá ďilá blahoslovím, i prevoznósim vo vsjá víki.

[Ín] irmós: Neopáľnaja ohňú v sináji pričáščšajasja kupiná, Bóha javí medlenojazýčnomu i huhnívomu Moiséovi, i ótroki révnosť Bóžija trí nepreborímyja vo ohní pivcý pokazá: vsjá ďilá Hospódňa Hóspoda pójte, i prevoznosíte vo vsjá víki.

Svítom roždestvá tvojehó, strannoľípno vselénnuju prosvitíla jesí Bohorodíteľnice, súšča bo voístinnu Bóha na objátijach nósiši tvojích, prosviščájušča vírnyja prísno zovúščyja: vsjá ďilá Hospódňa Hóspoda pójte, i prevoznosíte vo vsjá víki.

Pojém čístaja, blahočéstno tvojé črévo, Bóha vmistívšeje neskazánno voploščájema, dávšaho vsím vírnym Bohorazúmija prosviščénije, prísno zovúščym: vsjá ďilá Hospódňa Hóspoda pójte, i prevoznosíte vo vsjá víki.

irmós: Sedmeríceju péšč chaldéjskij mučíteľ Bohočestívym neístovno razžžé, síloju že lúčšeju spasény sijá víďiv, tvorcú i izbáviteľu vopijáše: ótrocy, blahoslovíte, svjaščénnicy, vospójte, ľúdije, prevoznosíte vo vsjá víki.

Svjatítelej ukrašénije blahoslávnoje, Athanásije, stólpe svíta i cérkve utverždénije: Tróicy pobórniče, Bohoslóvija trubó zlatája: žitijá že monášeskaho izvístnyj zakonopisáteľu, s námi prázdnuješi, jeréi soveršája, ľúdi vírnyja privoďá Christú vo víki.

Bezsmértija býl jesí voístinnu tezoiménít, ďíjateľnyja bo slóvom prevozšél jesí, iskúsnyja že v slóvi izvístijem žitijá pobiždája, vo obojích prešél jesí krají. Ťímže preizjáščnoju dobroďíteliju prosijáv, bezsmértnuju sťažál jesí pámjať vo víki.

Tý svitľíjšeje pokazál jesí, tajnonebésniče Bohoprijátne, svjatíteľstvo, dóblimi stradáňmi tvojími, prélesť izhnál jesí tvojími izhnániji částymi za Tróicu, júže propovíduja vopijál jesí: Otcú poklonítesja, Sýna Bohoslóvite, Dúcha vospójte, vo vsjá víki.

Bohoródičen: Plótiju róždšuju jedínaho ot Tróicy Bóha, i po roždeství páki cílu prebývšuju neprestánno vospojím, jáko prevýššuju Cheruvímov, i Serafímov čestňíjšuju, vopijúšče: ótrocy, blahoslovíte, svjaščénnicy, vospójte, ľúdije, prevoznosíte vo vsjá víki.

Ín. irmós: Rúci rasprostér Danijíl, ľvóv zijánija v róvi zatčé: óhnennuju že sílu uhasíša, dobroďíteliju prepojásavšesja, blahočéstija račíteli ótrocy, vzyvájušče: blahoslovíte, vsjá ďilá Hospódňa, Hóspoda.

Jáko volná morskája voístinnu, v tebí istečé premúdrosti istóčnik: íbo prisnotekúščyja potekóša ríki iz čréva tvojehó, ótče, učénij blahočestívych, jákože prorečé Christós: prechóďat bo peská tvojá slovesá Bohohlahólivaja.

Pástyr i učíteľ múdr cérkvi pokazávsja, dvá, Kirílle, jávi istolkovál jesí, prepodóbne, zavíty: jáko bo ankíru i otéčeskoje nasľídije tvojá imúšči slovesá, vopijét: blahoslovíte, vsjá ďilá Hospódňa, Hóspoda.

Slóva voplóščšahosja nás rádi, vsechitrecá, tý neizrečénnomu naučáješi sojedinéniju, Kirílle, nerazďíľnomu, neslijánnomu, po kojemúždo manovéniju rávňi ukloníl jesí, vopijá: blahoslovíte, vsjá ďilá Hospódňa, Hóspoda.

Bohoródičen: Bez Mátere Slóvo iz Otcá sýj pérvije, bez Otcá býsť iz tebé vtoróje, vsečístaja, voplóščsja préžde bezplótnyj za blahoutróbije, voschoťív spastí pojúščyja: blahoslovíte, vsjá ďilá Hospódňa, Hóspoda.

Katavásia: irmós: Nesterpímomu ohňú sojedinívšesja, Bohočéstija predstojášče júnoši, plámenem že nevreždéni, božéstvennuju písň pojáchu: blahoslovíte, vsjá ďilá Hospódňa, Hóspoda, i prevoznosíte vo vsjá víki.

Po 8.pisňi:

Jeréj: Bohoródicu i Máter svíta v písnech vozveličím:

Velíčit dušá mojá Hóspoda, i vozrdádovasja dúch mój o Bózi Spási mojém.

Čestňíjšuju Chruvím i slavňíjšuju bez sravnénija Serefím bez istľínija Bóha Slova róždšuju, súščuju Bohoródicu ťá velčájem.

Jáko prizrí na smirénije rabý svojejá, se bo ot nýňi ublažát mjá vsí ródi.

Jáko sotvorí mňí velíčije síľnyj, i svjáto ímja jehó, i mílosť jehó v ródy rodóv bojáščymsja jehó.

Sotvorí deržávu mýšcejú svojéju, rastočí hórdyja mýsliju sérdca ích.

Nizloží síľnyja s prestól i voznesé smirénnyja, álčuščyja ispólni bláh, i bohaťáščyjasja otpustí tščý.

Vospriját Izráiľa ótroka svojehó, pomjanúti mílosti, jákože hlahóla k otcém nášym Avraámu i símeni jehó do víka.

[Písň 9]

irmós: Netľínija iskušénijem róždšaja, i vsechitrecú slóvu plóť vzaimodávšaja, Máti neiskusomúžnaja Ďívo Bohoródice: prijátelišče nesterpímaho, seló nevmistímaho ziždíteľa tvojehó, ťá veličájem.

Íže božestvú strásť prilahájuščiji, zaustítesja vsí čuždemúdrenniji: Hóspoda bo slávy plótiju raspjáta, ne raspjáta že jestestvóm božéstvennym, jáko vo dvojú jestestvú jedínaho veličájem.

Íže ťilesém vostániju nevírujuščiji, ko Christóvu šédše hróbu, naučítesja: jáko umerščvléna býsť, i voskrése páki plóť žiznodávca, vo uvirénije posľídňaho voskresénija, na néže upovájem.

Tróičen: Ne Božéstv Tróicu, no ipostásej, nižé jedínicu líc, no božestvá čtúšče, ssicájem že sijú ďíľáščich: slivájem že páki, slijánije derzájuščich na sijú, júže veličájem.

[Ín] irmós Netľínija iskušénijem róždšaja, i vsechitrecú slóvu plóť vzaimodávšaja, Máti neiskusomúžnaja Ďívo Bohoródice: prijátelišče nesterpímaho, seló nevmistímaho ziždíteľa tvojehó, ťá veličájem.

Rádosti nám víčnyja chodátaica i vesélija javílasja jesí prisnoďívo otrokovíce, izbáviteľa róždši, ístinoju i Dúchom božéstvennym tohó čtúščich, jáko Bóha izbavľájuščaho.

Pojá Davíd, tvój práotec, prečístaja, ťá kovčéh imenújet svjatýni božéstvennyja, prejestéstvenňi Bóha vmistívšuju, vo otéčeskich siďáščaho ňídrich, jehóže neprestánno vírniji veličájem.

irmós: Užasésja o sém nébo, i zemlí udivíšasja koncý, jáko Bóh javísja čelovíkom plótski, i črévo tvojé býsť prostránňijšeje nebés: ťím ťá Bohoródicu, ánhelov i čelovík činonačálija veličájut.

Prosijá žitijé, jáko mólnija, izlijásja že, ótče, vsím viščánije tvojé, jákože hróm, jáže sólnce nazirájet: s nebesé bo imíl jesí svýše vdochnovénije ístinno. Ťímže ne uhasí tvojejá pámjati chodátaj zabvénija hrób, Athanásije.

Svítom trisólnéčnym i trisijánnym jasňíjše nýňi osijájem, pivcém tvojím osijánije zarevídnoje javľáješi, jáko zercálom svýše ispuščája sólnečňi, i tebí ostavlénija, blažénne, ášče velíko i prevoschódno páče dostójinstva prosímoje.

Pojúšče mólim ťá priľížno, o cérkvi molísja, krestóm pobídy darováti vóinstvu, pravoslávňij že víri kríposť na jéresi vrahóv, nám že spasénije, mír že míru, v tvojéj pámjati, Athanásije.

Bohoródičen: Začalá jesí, Ďívo, bez símene vsjáčeskaja sozdávšaho, Slóvo Bóžije, kromí choťínij plóti, kromí tľínija že rodilá jesí, i bez boľíznej máterskich. Ťím ťá, Bohoródicu i jazýkom i sérdcem ispovídajušče, veličájem.

Ín. irmós: Jéva úbo nedúhom preslušánija kľátvu vselíla jésť, tý že, Ďívo Bohoródice, prozjabénijem črevonošénija mírovi blahoslovénije procvilá jesí: ťím ťá vsí veličájem.

Voznošénije na Christóv vzémľuščejesja rázum: i sehó Bohomáter, Kirílle, vsjákoje krípci nizložíl jesí Nestórija bezbóžnoje, synóv dvóicu, tákožde i slijánije bezhlávnych jestéstv.

Síloju rázuma i prosviščénijem blahodáti, Tróicu jedinosúščnuju, Sýna že voploščénnaho Bóha, bohoslóvil jesí, blažénne: javívsja že Bohoródicy pobórnik, vo výšnich nýňi proslavľáješisja.

Svýše nás pivcý, prisnopámjatne, naziráješi, ótče, mílostivno, pobídy krestonósnym ľúdem podajá, i vozvyšája molítvami tvojími róh pravoslávnych, ujasňája že tvojú pámjať veličájuščyja.

Bohoródičen: Neplódstvujuščeje božéstvennych dobroďítelej, vsečístaja Bohoródice, sérdce mojé pokaží, Ďívo, plodonósno, iz neplódove róždšajasja, vóleju vsjá pretvorjájuščaho mánijem, da pojú ťá vsepítuju.

Katavásia: irmós: V zakóňi síni i pisánij óbraz vídim, vírniji: vsják múžeskij pól, ložesná razverzája, svját Bóhu. Ťím pervoroždénnoje Slóvo, Otcá beznačáľna, Sýna pervoroďáščasja Máteriju néiskusomúžno, veličájem.

Po 9. pisňi.

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (3x) Sláva, i nýňi: )

Páki i páki, mírom Hóspodu pomólimsja.

Lík: Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Zastupí, spasí, pomílu, i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, sámi sebé i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jeréj: Jáko tebé chváľat vsjá síly nebésnyja, i tebí slávu vozsylájem Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Svját Hospóď Boh náš. (hlás 7.)

Lík: Svját Hospóď Boh náš. Svját Hospóď Boh náš. Svját Hospóď Boh náš.

Stích: Voznosíte Hospóda Boha našeho i poklaňájtesja podnóžiju nohú jeho, jáko svjáto jesť.

Lík: Svját Hospóď Boh náš. Svját Hospóď Boh náš. Svját Hospóď Boh náš.

Svitilen. Tiveriádskoje móre, s ďitmí Zevedéjevymi, Natanájila s Petróm že i s druhími dvima drévle i Tomú, imjáše na lóví: íže Christóvym poveľínijem odesnúju vvérhše, mnóžestvo izvlekóša ryb: jehóže Petr poznáv, k nemu broďáše. ímže trétije javléjsja i chľíb pokazá, í rýbu na úhlich.

Sláva, svjatých: Prebožéstvennyja Tróicy javístesja vsemúdriji taínnicy i pobórnicy, Athanásije blažénne i Kirílle Bohojavlénne, Ária nizložívše, i s ním Savéllija i Nestória ábije zločestívaho, i s ními vsjákuju inúju prélesť zločestívych jereséj, svjatítelije Hospódni.

I nýňi, Bohorodičen. Voskrésšaho Hóspoda tridnévno ot hróba, Ďívo, molí o vospivájuščich ťa i ľubóviju blažáščich: tebé bo imamy vsi pribižišče spasíteľnoje, i chodátajicu k nemu: nasľídije bo tvojé i rabí tvojí jesmý, Bohoródice, i k tvojemú zastupléniju vsi vzirájem.

(Hlás 7.)

Vsjakoje dychanije da chvalit Hospoda, chvalite Hospoda s nebes, chvalite jeho vo vyšnich. Tebi podobaje pisň Bože.

Chvalíte jehó vsí Ánheli jehó, chvalíte jehó vsjá síly jehó, tebí podobájet písň, Bóže.

Chvalíte jehó sólnce i luná, chvalíte jehó vsjá zvízdy i svít. - Chvalíte jehó nebesá nebés, i vodá jáže prevýše nebés, da voschváľat ímja Hóspodne. - Jáko tój rečé i býša, tój poveľí i sozdášasja. - Postávi já vo vík i vo vík víka, poveľínije položí i ne mímo idét - Chvalíte Hóspoda ot zemlí zmijéve i vsjá bézdny. - Óhň, hrád, sňíh, hóloť, dúch búren, tvorjáščaja slóvo jehó. - Hóry i vsí chólmi, dréva plodonósna i vsí kédry. - Zvírije i vsí skóti, hádi i ptícy pernáty. - Cáriji zémstiji i vsí ľúdije, kňázi i vsí sudijí zémstiji. - Júnoši i ďívy, stárcy s júnotami, da voschváľat ímja Hóspodne, jáko voznesésja ímja tohó jedínaho. - Ispovídanije jehó na zemlí i na nebesí, i voznesét róh ľudéj svojích. - Písň vsím prepodóbnym jehó, synovóm Izrailevym, ľúdem približjuščymsja jemu.

Psalóm 149.

Vospójte Hospodévi písň nóvu, chvalénije jehó v cérkvi prepodóbnych. - Da vozveselítsja Izráiľ o sotvoršém jehó, i sýnove Sijóni vozrádujutsja o carí svojém. - Da voschváľat ímja jehó v líci, v tympáňi i psaltíri da pojút jemú. - Jáko blahovolít Hóspoď v ľúdech svojích, i voznesét krótkija vo spasénije. - Voschváľatsja prepodóbniji vo slávi, i vozrádujutsja na ložách svojích. - Voznošénija Bóžija v hortáni ích, i meči obojúdu ostrý v rukách ích. - Sotvoríti otmščénije v jazýcich, obličénija v ľúdech. - Svjazáti carí ích púty, i slávnyja ích ručnými okóvy žeľíznymi.

Na chvalítech stichíry voskrésny.

Stích: Sotvoríti v ních súd napísan, sláva sijá búdet vsím prepodóbnym jehó.

Hlás 7: Voskrése Christós iz mértvych, razrúš smértnyja úzy: blahovistí zemlé, rádosť véliju, pójte nebesá Bóžiju slávu.

Stích: Chvalíte Bóha vo svjatých jehó, chvalíte jehó vo utveržéniji síly jehó.

Voskresénije Christóvo víďivše, poklonímsja svjatómu Hóspodu Iisúsu: jedínomu bezhríšnomu.

Stích: Chvalíte jehó na sílach jehó, chvalíte jehó po mnóžestvu velíčestvija jehó.

Christóvu voskreséniju kláňajuščesja ne prestájem: tój bo spásl jésť nás ot bezzakónij nášich, svjatýj Hospóď Iisús, javléj voskresénije.

Stich: Chvalíte jehó v hlási trúbňim, * chvalíte jehó v psaltíri i húsľich.

Čtó vozdámy Hóspodevi o vsích, jáže vozdadé nám? Nás rádi Bóh v čelovícich, za istľívšeje jestestvó Slóvo plóť býsť, i vselísja v ný, k neblahodárnym, blahoďíteľ: k pľínnikom, svobodíteľ: ko íže vo ťmí seďáščym, sólnce právdy: na kresťí, bezstrástnyj: vo áďi, svít: v smérti, živót: Voskresénije, pádšich rádi. K nemúže vozopijím: Bóže náš, sláva tebí.

Íny stichíry anatólijevy, hlás tójže.

Stich: Chvalíte jehó v tympáňi i líci, * chvalíte jehó v strúnach i orháňi.

Vratá ádova sokrušíl jesí Hóspodi, i smértnuju deržávu uprazdníl jesí krípkoju síloju tvojéju, i sovozdvíhl jesí mértvyja, íže ot víka vo ťmí spjáščyja, božéstvennym i slávnym voskresénijem tvojím, jáko cár vsích i Bóh vsesílen.

Stich: Chvalíte jehó v kymváľich dobrohlásnych, chvalíte jehó v kymváľich vosklicánija, * vsjákoje dychánije da chvalít Hóspoda.

Prijidíte vozrádujemsja Hóspodevi, i vozveselímsja o voskreséniji jehó, jáko sovozdvíže mértvyja ot ádovych nerišímych úz: i darová mírovi jáko Bóh žízň víčnuju, i véliju mílosť.

Stích: Voskresní Hóspodi Bóže mój, da voznesétsja ruká tvojá, ne zabúdi ubóhich tvojích do koncá.

Blistájajsja ánhel, na kámeni siďáše živoprijémnaho hróba, i ženám mironósicam bláhovistvováše, hlahóľa: voskrése Hospóď, jákože préžde rečé vám, vozvistíte učenikóm jehó, jáko predvarjájet vý v Haliléi: mírovi že podajét žízň víčnuju, i véliju mílosť.

Stích: Ispovímsja tebí Hóspodi vsím sérdcem mojím, povím vsjá čudesá tvojá.

Počtó nebrehóma sotvoríste kámene kraeuhóľnaho. O prebezzakónniji judéi? Sé tój jésť, jehóže položí Bóh v Sijóňi: íže iz kámene istočívyj v pustýni vódu, i nám istočájaj ot rébr svoích bezsmértije. Séj jésť kámeň, íže ot horý ďivíčeskija otsíksja bez choťínija múžeska: Sýn čelovíč hrjadýj na óblacich nebésnych, k vétchomu déňmi, jákože rečé Danijíl, i víčno jehó cárstvo.

Sláva, X. Stichira ev., hlás 6. Po jéže vo ad sošéstviji, * i jéže iz mertvych voskréseniji, * skorbjášče jákože dostojáše, o razlučéníji tvojém, Christé, * učenicý, na ďilanije obratíšasja, * i páki korablí i mréži lóva že nihďíže: * no ty, Spase javívyjsja jáko Vladyka vsích, * odesnúju mréži poveľiváješi vovreščí, * i býsť slóvo ďílo vskóri i mnóžestvo ryb mnóhoje, * i véčerja stránnaja hotóva na zemlí: * jejáže pričastívšymsja tohdá tvojím učenikóm, * i nas nýňi mýslenno spodóbi nasladítisja, * čelovikoľúbče Hóspodi.

I nýňi, hlás 2: Preblahoslovénna jesí, Bohoródice Ďívo: * voplóščšimbosja iz tebé, * ád pľinísja, Adám vozzvásja, * kľátva potrebísja, Jéva svobodísja, * smérť umertvísja, i mý ožíchom, * ťímže pojúšče vozopijém: * blahoslovén Christós Bóh náš, izvólivyj táko sláva tebí.

Jerej: Sláva tebí pokazávšemu nam svit.

Slavoslovije velikoje.

Sláva v výšnich Bóhu, i na zemlí mir, * v čelovícich blahovolénije. Chválim ťa, blahoslovím ťa, * kláňajemtisja slavoslóvim ťa. - Blahodarim ťa, velikija rádi slávy tvojejá * Hóspodi Carjú nebésnyj. - Bóže Otče vsederžiteľu, Hóspodi Sýne jedinorodnyj, * Isúse Christé, i svjatýj Dúše, Hóspodi Bóže. - Áhnče Bóžij, * Sýne Otč. - Vzémľaj hrich míra, * po­miluj nas. - Vzémľaj hrihí míra, * prijmi molitvy náša. - Siďaj odesnúju Otca, * pomiluj nas. - Jáko ty jedín svjat, ty jedín Hóspoď Isús Christós, * v slávu Bóha Otcá, amiň. - Na vsják deň blahoslovím ťa, * i voschválim ímja tvojé vo viki i vo vík vika. - Spodóbi, Hóspodi, v deň sej * bez hrichá sochranítisja nam. Blahoslovén jesí, Hóspodi Bóže Otec nášich, * i chváľno i proslávlenno ímja tvojé vo víki, amiň. - Búdi, Hóspodi, mí­losť tvojá na nas, * jákože upováchom na ťa. - Blahoslovén jesí. Hóspodi, * naučí nas opravdánijem tvoím. - Blahoslovén jesí, Vladýko, * vrazumí nas opravdánijem tvoím. - Blahoslovén jesí, Svjatýj, * prosviti nas opravdánii tvoímí. - Hóspodi, prí­bížišče byl jesí nam, * v rod í rod. - Az rich, Hóspodi, po­miluj mja: * i iscilí dúšu moju, jáko sohriších tebí. - Hóspodi, k tebí pribihóch, * naučí mja tvoríti vóľu tvoju, jáko ty jesí Boh moj - Jáko u tebé jésť istóčnik života, * v svíťi tvojém uzrim svit. Probávi mílosť tvoju * víduščym ťa.

Svjatýj Bóže, svjatýj kripkij, svjatýj bezsmertnyj pomiluj nas.

Svjatýj Bóže, svjatýj kripkij, svjatýj bezsmertnyj pomiluj nas.

Svjatýj Bóže, svjatýj kripkij, svjatýj bezsmertnyj pomiluj nas.

Sláva, i nýňi: Svjatýj bezsmertnyj pomiluj nas.

Svjatýj Bóže, svjatýj kripkij, svjatýj bezsmertnyj pomiluj nas.

Tropár po Slavosloviji:

hlás 1, 3, 5, 7. Dnés spasénije míru býsť, pojém voskrésšemu iz hróba, i načáľniku žízni nášeja, razrušív bo smértiju smérť, pobídu dadé nám i véliju mílosť.

hlás 2, 4, 6, 8. Voskrés iz hróba, i úzy rasterzál jesí áda, razrušív bo osuždénije smérti Hóspodi, vsjá ot sitéj vrahá izbávivyj, javívyj že sebé apóstolom tvojím, poslál jesí ích na própoviď, i ťími mír tvój podál jesí vselénňij, jedíne čelovikoľúbče.

(Diákon ilí jeréj hlahólet jekténiju sijú. Ášče mirján molítsja, hlahólet tokmó:

Hóspodi, pomíluj. (12x)

Sláva, i nýňi: )

Jerej: Pomíluj nás, Bóže, po velícij mílosti tvojéj, mólimtisja uslýši i pomíluj.

Lík: Hóspodi, pomíluj. Hóspodi, pomíluj. Hóspodi, pomíluj. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Jéšče mólimsja o svjaťíjšem vselénsťim Archijeréji nášem (ímja rék), i o preosvjaščénňijšem Archijepískopi i Mitropolíťi nášem Kýr (ímja rék) i o bohoľubívim Jepískopi nášem Kýr (ímja rék)­, o služáščich i poslužívšich vo svjaťím chrámi sém, i o otcích nášich duchóvnych, i vséj vo Chrisťí brátiji nášej.

Ješčé mólimsja o bohochranímim naróďi nášem, o prederžáščich vlastéch nášich i o vsém vójinstvi.

Ješčé mólimsja o predstojáščich ľúdech, i ožidájuščich ot tebé velíkija i bohátyja mílosti, za tvorjáščich nám mílostyňu, i za vsjá pravoslávnyja (ilí pravovírnyja) christijány.

Jeréj: Jáko mílostiv i čelovikoľúbec Bóh jesí, i tebí slávu vozsylájem Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Jekténija prositelnaja:

Jerej: Ispólnim utrénuju molítvu nášu Hóspodevi.

Lík: Hóspodi, pomíluj.

Zastupí, spasí, pomíluj i sochraní nás, Bóže, Tvojéju blahodátiju.

Lík: Hóspodi, pomíluj.

Dné vsehó soveršénna, svjáta, mírna i bezhríšna, u Hóspoda prósim.

Lík: Podáj, Hóspodi. (na jedínom kójemždo prošéniji)

Ánhela mírna, vírna nastávnika, chraníteľa dúš i ťilés nášich, u Hóspoda prósim.

Proščénija i ostavlénija hrichóv, i prehrišénij nášich, u Hóspoda prósim.

Dóbrych i poléznych dušám nášym, i míra mírovi, u Hóspoda prósim.

Próčeje vrémja životá nášeho v míri i pokajániji skončáti, u Hóspoda prósim.

Christijánskija končíny životá nášeho, bezboľíznenny, nepostýdny, mírny, i dóbraho otvíta na strášňim sudíšči Christóvi, prósim.

Presvjatúju, prečístuju, preblahoslovénnuju, slávnuju Vladýčicu nášu Bohoródicu i prisnoďívu Maríju, so vsími svjatými pomjanúvše, samí sebé, i drúh drúha, i vés živót náš Christú Bóhu predadím.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jerej: Jáko Bóh mílosti i ščedrót i čelovikoľúbija jesí, i tebí slávu vozsylájem, Otcú i Sýnu i svjatómu Dúchu, i nýňi i prísno, i vo víki vikóv.

Lík: Amíň.

Jeréj: Mír vsím

Lík: I dúchovi tvojemú.

Diákon: Hlavý váša Hóspodevi prikloníte.

Lík: Tebí, Hóspodi.

Jerej hlahólet molítvu sijú tájno: Hospodi svjatýj, vo výšnich živýj, i na smirénnyja prizirájaj, i vsevíďaščim ókom Tvojím prizirájaj na vsjú tvár, Tebí prokloníchom výju sérdca i ťilesé, i mólimsja Tebí: prostrí rúku Tvojú nevídimuju ot svjatáho žilíšča Tvojehó, i blahosloví vsja ný. I ášče čtó sohrišíchom vóleju ilí nevóleju, jáko bláh i čelovikoľúbec Boh prostí, dáruja mirnaja i premirnaja blahaja Tvoja.

Jerej: Tvóje bo jest jéže mílovati i spasáti ný Bóže i tebí slávu vozzsylájem, Otcúi Sýnu i svjatómu Dúchu, nýňi i prísno, i vo víki vikóv.

Lik: Amíň.

Diákon: Premúdrosť.

Lík: Blahosloví.

Jeréj: Syj blahoslovén Christós Bóh náš, vsehdá, nýňi i prísno, i vo víki vikóv.

Lík: Amíň. Utverdí, Bóže, svjatúju pravoslávnuju (ilí katholíčeskuju) víru, vo víki vikóv.

Jeréj: Presvjatája Bohoródice, spasí nás.

Lík: Čestňíjšuju Cheruvím i slávňijšuju béz sravnénija Serafím, béz istľínija Bóha Slóva róždšuju, súščuju Bóhoródicu ťa veličájem.

Jeréj: Sláva tebi, Christé Bóže, upovánije náše, sláva tebí.

Lík: Sláva Otcú, i Sýnu, i svjatómu Dúchu, i nýňi i prísno, i vo víki vikóv. Amíň. Hóspodi, pomíluj. (3x) Blahosloví.

Jeréj: Voskresýj iz mértvych, Christós ístinnyj Bóh náš, molítvami prečístyja svojejá Mátere, prepodóbnych i bohonósnych otéc nášich, i vsích svjatých, pomílujet i spasét nás, jáko bláh i čelovikoľúbec.

Lík: Amíň.

Ášče mírjan molítsja, hlahólet tókmo: Čestňíjšuju Cheruvím: Sláva, i nýňi: Hóspodi, pomíluj (3x) Hóspodi, blahosloví. Molítvami svjatých otéc nášich, Hóspodi Iisúse Christé Bóže náš, pomíluj nás. Amíň.